کودتای مخملی اینبار به رنگ سیاه

به گزارش راهبرد معاصر؛ هنگ کنگ هرچند از لحاظ وسعت، چندان بزرگ نیست اما از نظر ثروت، قطعا یکی از مراکز تبادل تجاری و مالی اصلی جهان است. امروزه به اعتراف رادیو فردا، این شهر بزرگ را با کشوری به ابعاد سوئیس مقایسه می کنند. هنگام تخلیه هنگ کنگ از سوی بریتانیا، توافقی حاصل شد که رسما در نقشه چین بماند ولی عملا سیستم سیاسی نسبتا مستقلی داشته باشد. سیستم سیاسی که از همان موقع تاکنون کم و بیش تحت تاثیر قدرت پکن بوده و در مواردی، مطابق میل چینی ها رفتار کرده است.

آغاز دور جدید اعتراضات در هنگ کنگ

آخرین مورد به پذیرش استرداد مجرمین باز می گردد که موج جدیدی از اعتراضات را برانگیخت. هنگ کنگ به نسبت چین آزادی سیاسی بیشتری دارد و در فضای رسانه ای، به خصوص شبکه های اجتماعی، کمتر دست به سانسور و فیلتر زده است. البته از سوی دیگر به لطف فناوری های چینی، امکان جاسوسی و رهگیری تحرکات اجتماعی در فضای مجازی فراهم است. مسئله ای که باعث شده تلگرام نسخه ویژه ای برای هنگ کنگ طراحی کند به نحوی که امکان جاسوسی از آن بسیار پایین بیاید.

سیاه جامگان؛ نسلی که در آینده چین را به چالش خواهد کشید

اکنون اعتراضات هنگ کنگ وارد سومین ماه خود شده است. آخرین دوره اعتراضات مربوط به 5 سال پیش بود. پیش از آن نیز اعتراضات دیگری برگزار شده بود. هر کدام با شعار دموکراسی و آزادیخواهی ولی با تحریک قدرت های غربی. جنبش چترها، تا پیش از این دوره از اعتراضات، قوی ترین حرکت اعتراضی بود که دست آخر خاموش شد. این دوره از اعتراضات که به نظر می رسد تحت حمایت رسانه ای و سیاسی غرب، "قیام سیاه جامگان" نامیده شود، طولانی ترین در نوع خود بوده است. یکی از شواهد حمایت سیاسی غرب از این اعتراضات حضور یک دیپلمات امریکایی در میان معترضان و روحیه دادن به آن هاست. مشابه مواردی که در اوکراین و ونزوئلا دیده شده است.

برآورد تازه‌ای در نشریه اکونومیست نشان می‌دهد تقریبا هیچ‌یک از جوانان هنگ‌کنگی زیر ۳۰ سال دیگر خود را «چینی» نمی‌داند. نزدیک ۸۰ درصد می‌گوید هنگ‌کنگی‌ست و حدود ۲۰ درصد معتقد است چینی-هنگ‌کنگی‌ست؛ رقمی بی‌سابقه از سال ۱۹۹۷ تا کنون.

بنظر می رسد که برآوردهای اکونومیست رنگ و بوی واقعیت داشته باشد چون به گزارش الجزیره، 10 هزار دانش آموز دبیرستانی قرار گذاشته اند که در کلاس های درس حاضر نشوند و در عوض، به جمع معترضان بپیوندند.

همچنین به گزارش رادیو فردا، اکنون گروهی جوان و نوجوان هنگ کنگی که لباس سیاه به تن می کنند و در فعالیت های عمومی نظیر جمع آوری باقی مانده های گلوله های اشک آور برای بازیافت حضور دارند، سکان اعتراضات را بدست گرفته اند. به منظور تطهیر وجهه معترضان که البته طبق گزارش های تصویری رسانه های چین، چندان هم صلح طلب و آرام نیستند، رسانه های امریکایی در رابطه با آن ها چنین نوشته اند: «آن‌طرف‌تر یکی دیگر از «بچه‌های سیاه‌پوش» در حال شستن باقی‌مانده گاز، بنزین و فوم اطفا حریق است.»

در گزارش رادیو فردا به نقل از یک ناظر اعتراضات به نام شان آمده دولت هنگ‌کنگ همه کار خواهد کرد تا اعتراضات به اول اکتبر کشیده نشود؛ اول اکتبر «روز ملی جمهوری خلق چین» است، مهم‌ترین مراسم حکومتی در سرزمین اصلی چین، هنگ‌کنگ و ماکائو.

در همین گزارش به گسترش خشونت طلبی در میان معترضین اشاره شده و آمده که آن ها به استفاده از بمب های بنزینی دست ساز روی آورده اند. طبق اخبار رسیده از تاگس شاو، وابسته به شبکه 1 ملی آلمان، اکنون معترضان به سوی فرودگاه و ایستگاه های اصلی قطار رفته اند تا رفت و آمد عمومی را مختل سازند. آن طور که یورونیوز به نقل از معترضان خبر داده، هدف از اشغال فرودگاه و ایستگاه های قطار، جلب توجه جهانی است به ویژه که فرودگاه هنگ کنگ یکی از پر رفت و آمدترین فرودگاه های جهان است و بروز تنش در آن، در اقصی نقاط جهان شنیده خواهد شد.

رویکرد چین در قبال حوادث هنگ کنگ

برای مقابله با این جریانات، دولت چین هنوز مستقیما وارد عمل نشده و تنها به حمایت سیاسی و رسانه ای از هنگ کنگ اکتفا کرده است.  خبرگزاری تایوان به نقل از «منابع» خود گفته دولت پکن به دو دسته تقسیم شده: «بازها»، که خواستار برخورد فوری، شدید و استفاده از همه ظرفیت‌ها هستند و «اعتدال‌گرایان» که فعلا می‌خواهند ببیند روند اعتراضات به کدام سو می‌رود. بعید است که نیاز به حضور مستقیم چین در این ماجرا شود و احتمالا این دوره از اعتراضات هم با بده بستان هایی با معترضان حل و فصل خواهد شد اما در مجموع، نسلی که اکنون سیاه جامگان را شکل داده اند، چالشی مزمن در سیاست خارجی چین باقی خواهد ماند.