سرمای غزه، کودکان بی‌پناه و بی‌تفاوتی جهان
به گزارش «راهبرد معاصر»؛ برای ما، خبر کارشناس هواشناسی مبنی بر ورود سامانه بارشی به منطقه یعنی آماده شدن برای فصل سرد سال، اما برای اهل غزه، این خبر نه نوید رحمت بلکه زنگ خطری برای آغاز مصیبتی تازه است. وقتی درهای آسمان باز می‌شود و باران تند نیمه‌شب بر سر مردم بی‌پناه می‌بارد، دیگر خانه‌ای نمانده که پناهی باشد؛ تنها خیمه‌هایی است که با نایلون‌های پاره و پارچه‌های فرسوده، به دست سرنوشت سپرده شده‌اند. در این میان، کودکان، این قربانیان بی‌دفاع هر جنگی، نخستین کسانی هستند که لرزش‌های سرما را با بند بند وجودشان حس می‌کنند.
باید با صراحت گفت، برپایی خیمه راهکار نیست؛ خیمه، فریاد وضعیت اضطراری است که قرار بود با پایان جنگ تمام شود
دردناک‌تر از بارش باران، بی‌تفاوتی جهان است. مؤسسات بین‌المللی که وظیفه‌شان حفظ امنیت و کرامت انسانی است، گویی تنها در پی ثبت «نمایش‌های تبلیغاتی» خود هستند؛ برگزاری مراسمی نمادین یا توزیع چند کیسه آذوقه، در حالی که رنج اصلی یعنی نبود سرپناه پایدار، همچنان پابرجاست. دولت‌های عربی و کشورهای منطقه نیز گویی در سکوت سنگین توافقی نانوشته، تنها نظاره‌گرند. دیگر خبری از فریاد برای توقف نسل‌کشی، بازسازی زیرساخت‌ها یا دست کم تخلیه بیماران نیست. اینجاست که سؤال بنیادین پیش می‌آید: آیا این مؤسسات اصلاً اراده‌ای برای حل پایدار بحران دارند، یا تنها کارشان مدیریت بحران برای طولانی‌تر شدن عمر آن است؟ خیمه، شاید برای چند روز پناه باشد، اما هرگز نمی‌تواند جایگزین خانه شود و کرامت انسانی را حفظ کند.
در رمان ماندگار «خوشه‌های خشم» اثر جان اشتاین‌بک، ما شاهد کوچ اجباری خانواده‌ای هستیم که از زمین و ریشه‌هایش جدا شده است. برای اشتاین‌بک، این کوچ تنها یک جابه‌جایی جغرافیایی نیست؛ بلکه فروریختن تمام دنیای عاطفی و ثبات یک انسان است. امروز، فلسطینی اهل غزه و حتی آن آواره لبنانی در جنوب، همین حس را تجربه می‌کنند. وقتی خانه را از وی می‌گیرند، فقط سقف و دیوار را نبرده‌اند؛ بلکه حافظه، تاریخ و امتداد عاطفی اش را به تاراج برده‌اند. هر محله‌ای که با خاک یکسان می‌شود، بخشی از خاطرات یک ملت است که می‌سوزد و رژیم صهیونیستی با هر موشک، تلاش می‌کند این حافظه را پاک کند.
خیمه؛ نماد اضطراری که نباید دائمی شود
باید با صراحت گفت، برپایی خیمه راهکار نیست؛ خیمه، فریاد وضعیت اضطراری است که قرار بود با پایان جنگ تمام شود. اما اکنون، با استمرار حمایت‌های تسلیحاتی و سیاسی آمریکا از رژیم اشغالگر، این وضعیت اضطراری در حال تبدیل شدن به سبک زندگی است. ترسناک‌ترین کابوس برای غزه، عادی شدن آوارگی است؛ اینکه جهان عادت کند فلسطینیان در چادر زندگی کنند، تشنه بمانند و از سرما بلرزند. نباید اجازه داد این وضعیت به قاعده تبدیل شود.
بحث امروز دیگر نباید سر این باشد که چند چادر توزیع یا کدام کامیون کمک‌رسانی با هزار مشقت از معبر رد شده است. پرسش‌های بزرگ‌تر در پیش است: چه کسی شبکه آب و فاضلاب غزه را احیا می‌کند؟ چه کسی آوار میلیون‌ها تن بتن را از روی خیابان‌ها برمی‌دارد؟ چه کسی بیمارستان‌ها و مدارسی را که به خون آغشته شده‌اند، دوباره به مراکز زندگی تبدیل می‌کند؟
غزه نباید به «تیتر خبری» در روزهای بارانی تبدیل شود. تصاویر کودکانی که شب را در چادرهای غرق در آب سپری می‌کنند، نباید به عادت بصری بی‌اثر تبدیل شود که فقط قلب‌ها را کمی می‌فشارد و می‌گذرد. این تصاویر باید شراره‌ای باشد که وجدان جمعی ما را بیدار کند؛ نه فقط برای همدردی، بلکه برای مطالبه‌گری؛ مطالبه پایان نسل‌کشی، بازگشایی کامل معابر و آغاز بازسازی غزه. غزه باید همان‌طور که بود و خواهد ماند، دوباره قامت راست کند و تماشاگران تماشاخانه رنج آن را به خشم وادارد.