آسیب‌شناسی جریان نفوذ در دانشگاه‌ها
به گزارش «راهبرد معاصر»؛ با بازگشایی دانشگاه‌ها و آغاز فصل علم و آموزش، اخبار و حواشی نگران‌کننده‌ای از برخی مراکز علمی کشور مطرح شده که موجی از دغدغه و نارضایتی را میان دلسوزان انقلاب، اساتید متعهد و جامعه دانشگاهی برانگیخته است. از حضور برخی عناصر مسئله‌دار و فاقد صلاحیت عمومی در جایگاه تدریس گرفته تا عادی‌سازی وضعیت پوشش و تساهل آشکار در ارزیابی صلاحیت‌های دینی و انقلابی، همگی نشان از نقصانی ریشه‌ای و جدی در نظام نظارتی وزارت علوم، تحقیقات و فناوری دارد.
گزارش‌ها از بدنه‌های دانشجویی نشان می‌دهد برخی رویکردهای انحرافی، تصادفی نیست و ریشه‌ای جریانی دارند
دانشگاه که از منظر اندیشمندان و رهبر شهید و حاضر انقلاب همواره به‌عنوان «قوه عاقله کشور» و کانون اصلی تربیت نیروی انسانی متعهد و مدیران آینده ایران اسلامی شناخته می‌شود، نباید به بستری برای پیشبرد حواشی ساختارشکنانه تبدیل شود. نهاد مقدسی که رسالت خطیر تولید علم، پیشرفت و ترویج اخلاق و آگاهی را برعهده دارد، اگر تحت تأثیر غفلت، تساهل یا مسامحه برخی مدیران قرار گیرد، به مأمنی برای پیشبرد اهداف خط‌دهی‌شده جریان‌های معاند تبدیل خواهد شد.
این در حالی است که جبهه استکبار و بدخواهان جمهوری اسلامی، همواره از پیشرفت‌های علمی فرزندان این آب‌وک خاک کلافه و عصبانی بوده‌اند. تاریخ چند دهه اخیر، گواه روشنی بر هجمه‌های مستمر و کینه‌توزانه نظام سلطه علیه دانشگاه‌ها و مراکز تحقیقاتی کشور است؛ از ترور دانشمندان هسته‌ای گرفته تا تحریم‌های ظالمانه و تلاش برای به انحراف کشاندن قطار پیشرفت علمی کشور. در چنین شرایط حساسی، انتظار می‌رود دستگاه‌های متولی به‌ویژه وزارت علوم، تحقیقات و فناوری با هشیاری مضاعف از این سنگر حیاتی حراست، نه اینکه با تساهل مدیریتی، راه را برای نفوذ جریان‌های زاویه‌دار با هویت ملی و دینی هموار کنند.
گزارش‌ها از بدنه‌های دانشجویی نشان می‌دهد برخی رویکردهای انحرافی، تصادفی نیست و ریشه‌ای جریانی دارند. به عنوان نمونه، مواردی از دعوت و به‌کارگیری مدرسان مدعو با سوابق مشخص هتاکی به مقدسات و ارزش‌های دینی در برخی دانشکده‌های کلیدی کشور مشاهده شده است که اگر هوشیاری نهادهای نظارتی و واکنش به‌موقع نبود، می‌توانست به رویه خطرناک تبدیل شود. هرچند توقف تدریس این افراد، اقدامی شایسته و رو به جلو بود، اما به روشنی نشان داد فرآیند گزینش مدرسان، واگذاری کرسی‌های آموزشی و ارزیابی دقیق سوابق حرفه‌ای و رسانه‌ای افراد دچار خلأهای جدی است.
علاوه بر این، انحرافات یادشده به حضور یک فرد یا یک کلاس درس محدود نمی‌ماند؛ بلکه گزارش‌های نگران‌کننده‌ای از تصمیمات برخی مدیران میانی در تغییرات ساختاری گروه‌های آموزشی، حذف رویکردهای ارزشی و ادبیات مقاومت و پایداری و نیز انتشار مواضع ساختارشکنانه از سوی برخی عناصر دپارتمانی در مناسبت‌های ملی و انقلابی به گوش می‌رسد. این اقدامات شائبه نوعی هماهنگی خاموش میان تساهل مدیران بالادستی و نفوذ عناصر مسئله‌دار در بدنه اجرایی دانشگاه‌ها را دامن می زند.
نهاد علم و دانشگاه، پیشران اصلی توسعه، کانون تولید قدرت نرم، بازسازی امید اجتماعی و پشتوانه استوار «ایران قوی» است. رها کردن فرآیند جذب استاد، کوتاه آمدن در برابر فشارهای سیاسی و عادی‌سازی حضور عناصر هتاک و زاویه‌دار، خیانت آشکار به خون شهدا و ضربه‌ای مستقیم به هویت دینی و علمی دانشگاه است.
امروز وقت آن رسیده است وزارت علوم، تحقیقات و فناوری، شورای عالی انقلاب فرهنگی و سایر دستگاه‌های مسئول، با کنار گذاشتن هرگونه مماشات و تساهل، نگاهی عمیق‌تر و دقیق‌تر به تحولات درون‌دانشگاهی داشته باشند. پاکسازی حریم مقدس دانشگاه از لوث وجود عناصر فاسد و هتاک، و بازگرداندن دانشگاه به مسیر اصلی پیشرفت و تعهد، مطالبه‌ای برحق است که جامعه علمی کشور با جدیت از مسئولان انتظار دارد.