آیا سیاستگذاری صفر و یکی برای حل مسئله اینترنت جوابگوست؟

به گزارش راهبرد معاصر، آسیه زارعی پژوهشگر رسانه در یادداشتی نوشت: بچه که بودیم یک بازی کامپیوتری داشتیم که غول بزرگش یک روبات خیلی بزرگ و خرابکار بود. راه حل این بود که شخصیت اصلی لابلای پیچ و مهره های روبات برود و یک کلید دو حالته بزرگ را از حالت بد روی خوب بگذارد. وضعیت اینترنت هم طوری است که خیلی وقت ها با همین منطق انگار تعریف می شود. ببندیم یا باز کنیم؟ فیلتر کنیم یا نکنیم؟

اولین بار در زمان جنگ تازه دیدیم که اینترنت ما هم مراتب و درجاتی دارد و فقط در یک کلید صفر و یک تعریف نشده. می شود احراز هویت کرد. می شود ساعت بندی ارسال گذاشت. کامنت ها ، ویدئوها و غیره، همه قابل مدیریت سطح ارائه خدمات هستند. فقط باید ببینی نیازها و اولویت ها چیست.

حالا دوباره بازگشته ایم به منطق کلید صفر و یک، که هر دو سوی آن اشتباه است و اتفاقا طرفداران هر کدام از این دو سو به جزییات اشتباه طرف مقابل توجه می کنند و کل طرف مقابل را با همان اشتباهات می زنند در حالی که حواسمان نیست اولویت‌ها و نیازهای جامعه ما از اینترنت چیست.

ما چند گزاره داریم که درباره شان تفاهم ملی داریم. فقط لازم است آنها را مرور کنیم و راه حل انجامشان را پیدا کنیم:

همه می دانیم که می خواهیم کسب و کارهای اینترنتی بتوانند فعالیت کنند و حتی رونق بیشتر بگیرند.

تعاملات علمی و بازرگانی بین المللی برقرار باشد.

اینترنت ملی رشد کند.

از طرف دیگر پیام‌رسان‌هایی که محرک اغتشاشات بودند، مروج تروریسم و فروش سلاح بودند، به قواعد رده بندی سنی توجه نمی کنند و خبررسان دشمن بودند فعالیت نداشته باشند.

کلان داده هایی که کاملا در اختیار دشمن آمریکایی و صهیونیستی بودند فعالیت نکنند چرا که حتی اگر جنگ تمام شده باشد دشمنی شان تمام نشده.

باز از بعدی دیگر ما قبلاً به دلایلی که شاید در آن زمان معنا داشته نوع ورود پیام‌رسان‌های خارجی و نحوه نظارت بر آن را تعیین نکرده ایم. حتی عرصه مساوی برای رقابت شان ایجاد نکرده ایم‌. از حضورشان هیچ استفاده ملی نه در دریافت مالیات و اعلام جرم و نه در هم افزایی علمی در رشد پیام‌رسان ها و فضای مجازی داخلی نکرده ایم‌.

هر کدام از این موارد می توانند راه حل های جداگانه یا در امتداد هم داشته باشند که جوابش کلید on/off نیست.

در مواردی لازم است قاطع و تمام کننده باشد، در موادی منعطف و در مواردی تعریف قواعد و دعوت از پیام‌رسان‌های جایگزین دوست و تقویت و همگرایی در رشد کسب و کارها در فضای شبکه داخلی.

اما یک نکته دیگر هست که اگر آن را رعایت نکنیم باز همه این سیاستگذاری فعالیتی بی اثر می شود و آن انتظار حل کردن همه مسائل فرهنگی جامعه از طریق این سیاست است.

ابهام اجتماعی پیشبرد این گزاره ها به گونه ایست که به طور متمرکز لازم است روی حل همین موارد تمرکز کند و از همین الان به دنبال حل از بالا به پایین همه مسائل جامعه که اتفاقا مورد توافق عمومی در نوع حل نیستند نباشد.

متن را با یک خاطره شروع کردم با یک خاطره هم تمام می کنم.

وقتی تیزرهای «ایران من» را می ساختیم و زمانی که خیلی مورد توجه قرار گرفته بود، گروه‌های مختلف از ما می خواستند که مسئله آنها را هم در «ایران من» مطرح و پررنگ کنیم و می گفتند ظرفیت خوبی برای فلان موضوع و بهمان موضوع است.

چند نفر از مدیران عاقل وقت اما گفتند ایران و رویکرد «ایران من» یک سرمایه مهم ملی است و راحت خرج موضوعات دیگر نکنیدش.

حالا می خواهم بگویم به ثمر رساندن گزاره های بالا، به خودی خود سرمایه ملی کلانی برای حال و آینده ایران است، نباید با مسایل دیگر پیچیده شود و زمین بخورد./مهر