ضرورت اجماع بر راهبرد ملی جدید
به گزارش «راهبرد معاصر»؛ ایران، کشوری با تاریخ طولانی و فرهنگی غنی، اکنون در حالت «نه جنگ، نه صلح» قرار دارد؛ وضعیت خطرناکی که امکان هرگونه ثبات و پیشرفت را سلب می کند. رهبر معظم انقلاب اسلامی فرمودند: نه جنگ و نه صلح فقط اصطلاحی سیاسی نیست؛ بلکه حالتی فرساینده است که به رخوت، بی‌تصمیمی و بی‌عملی می‌انجامد. در چنین فضایی پروژه‌ها نیمه‌کاره می‌مانند، تصمیم‌ها به نتیجه نمی‌رسند و امید اجتماعی تحلیل می‌رود. چنین وضعیت برزخ‌گونه‌ای همان چیزی است که تداوم آن مطلوب دشمن است پس برای تحمیل آن بر ما برنامه‌ریزی می کند و از طریق عملیات روانی در رسانه‌ها و به‌خصوص شبکه‌های اجتماعی بر آن می‌دمد تا مبادا لحظه‌ای از تب‌وتاب بیفتد.
شاید نخستین و مهمترین کارکرد راهبرد ملی جدید مورد قبول همگان، ایجاد حس تعلق و مسئولیت همگانی به کشور است
شاید تصور شود با برخی اقدامات مقطعی مانند کاهش تورم، افزایش حقوق کارمندان و مبلغ یارانه ها یا اینکه اگر موشک و توان دفاعی خود را تقویت، یا اگر مشکلاتمان را با خارج حل کنیم، می توان از وضعیت «نه جنگ، نه صلح» خارج و به پیشرفت و توسعه نزدیک شد. همه این موارد می تواند درست باشد، اما آنچه ایران بیش از هر چیز به آن نیاز دارد، تدوین راهبرد ملی جدید است؛ راهبردی که تمام بخش‌های مختلف کشور، از اقتصاد و سیاست تا فرهنگ و اجتماع، را به‌طور یکپارچه و هماهنگ به پیش ببرد.
ما در شرایطی زندگی می‌کنیم که بسیاری از ایده‌ها و برنامه‌ها به‌طور پراکنده در جهت‌های مختلف قرار دارند و هیچ نقشه جامع و راهبردی برای حرکت در مسیر آینده وجود ندارد. نبود هماهنگی و انسجام، نه تنها به رشد و توسعه کمک نمی‌کند، بلکه باعث سردرگمی و خستگی در بسیاری از بخش‌های جامعه شده است.
راهبرد ملی جدید باید به گونه ای تدوین شود که همه اقشار، طبقات و سلایق را پوشش دهد. مهمترین نقطه قوت راهبرد ملی آن است که آحاد ملت احساس تعلق به آن داشته باشند و پیشرفت خود و کشور را در عمل به آن بدانند.
شاید نخستین و مهمترین کارکرد راهبرد ملی جدید مورد قبول همگان، ایجاد حس تعلق و مسئولیت همگانی به کشور است. بازسازی پیوند میان مردم و میهن، نیازمند فرایندی است که در آن مردم نه‌تنها به‌عنوان بخشی از جامعه، بلکه به‌عنوان عاملان اصلی تغییر در مسیر آینده کشور شناخته شوند. باید در این فرآیند، نقش مردم از «مخاطب» منفعل به «شرکت‌کننده» و «کنشگر» فعال در تحولات اجتماعی و سیاسی تبدیل شود.
همه این تغییرات بدون وجود راهبرد ملی جامع نمی‌توانند به نتیجه برسند. به‌عبارت‌دیگر، حتی اگر نیت اصلاحات وجود داشته باشد، بدون داشتن نقشه‌ای روشن برای رسیدن به اهداف، نمی‌توان به جایی رسید. ایران امروز باید با اتخاذ راهبرد ملی جامع از وضعیت «نه جنگ، نه صلح» و اقدامات پراکنده و بی‌هدف به سمت حرکت هماهنگ و هدفمند حرکت کند.
بهره سخن
نهادهای مختلف کشور باید به این نکته توجه کنند، برای حل مشکلات جاری، تنها اصلاحات سطحی و موقتی کافی نیست.
ایران نیازمند بازسازی جدی در راهبرد ملی در حوزه های اجتماعی، سیاسی، فرهنگی و اقتصادی است تا آحاد ملت در کنار نظام و با احساس تعلق و همراهی یکدیگر، ایران را به مسیری روشن و پایدار هدایت کنند.