راه پایان «نه جنگ، نه صلح»

به گزارش «راهبرد معاصر»؛ روزهای گذشته رئیس‌جمهور کشورمان روایتی از توصیه رهبر معظم انقلاب به ایشان مبنی بر پایان فضای «نه جنگ، نه صلح» مطرح کرد که با واکنش‌ها و راهکارهای بسیاری به وسیله طیف‌های مختلف سیاسی کشورمان روبرو شد. هر طیفی براساس نوع جهان‌بینی خاص خود به حوزه سیاست خارجی کشور به این مسئله پرداخت، اما به نظر می آید بیشتر این راهبردها رنگ و بوی منافع حزبی دارد تا منافع ملی.

آنطور که در پیام دبیر شورای عالی امنیت ملی مشخص می شود، اخبار فعلی از فضای مثبت و روبه‌جلوی مذاکرات خبرسازی و جعلی است

در سال‌های گذشته یکی از بزرگترین آفت‌های به وجود آمده در سیاست داخلی کشور، این بوده که جریان ها و احزاب سیاسی، منافع حزبی را به منافع ملی ارجحیت داده و این موضوع باعث شده است بسیاری از دستاوردهای ناشی از «میدان» به وسیله عرصه دیپلماسی به مسلخ معامله برود و عملاً به چشم خویشتن دیدیم که سناریوهای مبتنی بر خوشبینی، دستاوردی تقریباً هیچ برای منافع ملی داشته است.

در پی طرح دستور رهبر معظم انقلاب مبنی بر پایان دادن به شرایط «نه جنگ، نه صلح» می‌بینیم که فضای گمانه‌زنی‌های رسانه‌ای و رفت و آمدهای دیپلماتیک آنقدر شدت گرفته که گویی تفسیر کلام رهبری، لزوم دستیابی به «هر توافقی» است. این برداشت ناصواب و ناثواب، آنقدر دست به دست میچرخد که شاید بار روانی ایجاد شده در جامعه، به شکل‌گیری توقع و انتظار غیرواقعی از فضای کنونی مذاکرات نصفه و نیمه منجر شود.

در شرایطی که این یادداشت مرقوم می‌شود، برخی رسانه‌های داخلی و خارجی از پذیرفتن برخی پیش‌شرط‌های متقابل به وسیله ایران و آمریکا می‌گویند که پیام سرلشکر محسن رضایی، دبیر شورای عالی امنیت ملی کشورمان در شبکه های اجتماعی آب سردی بر پیکر رؤیابافان بود. جایی که نوشت: جنگ علیه ایران، دولت آمریکا را از همین حالا به‌شدت آسیب زده است؛ اما واشنگتن همچنان مانند قمارباز مستأصل تقلا می‌کند.

وی خطاب به سران تروریست آمریکا تصریح کرد: دست از ساختن اخبار جعلی درباره مذاکرات خیالی بردارید و نظم نوین غرب‎‌آسیا را انکار نکنید. زمان آن رسیده است در برابر هفت شرطی که ایران بارها اعلام کرده، تسلیم شوید.

آنطور که در پیام دبیر شورای عالی امنیت ملی مشخص می شود، اخبار فعلی از فضای مثبت و روبه‌جلوی مذاکرات خبرسازی و جعلی است و نباید در فضای فریب رسانه‌ها، منافع ملی کشور را دستخوش خوشبینی کرد. البته این سناریوی نخ‌نمایی است که آمریکایی‌ها پیش از هر دو دور آغاز جنگ علیه کشورمان به راه انداخته‌اند. این روندسازی مثبت باعث ایجاد فضای روانی و رسانه‌ای داخلی به وسیله رسانه‌های زنجیره‌ای جریان خاص در کشورمان می‌شود و هزینه مقاومت در برابر آمریکا را به اصطلاح بالا می‌برد و می‌تواند بر افکار عمومی تاثیر منفی بگذارد.

اما مسیر صحیح چیست؟

همه باید بدانند، دستیابی به صلح و رفاه از مسیر حفظ امنیت می‌گذرد. 

سؤالی که این روزها در بسیاری از محافل سیاسی پرسیده می‌شود و عملاً پاسخ دقیقی در بین احزاب سیاسی مشاهده نمی‌شود. معتقدم وقتی در تزاحم بین میدان و دیپلماسی، احساس تقابل ایجاد می‌شود و وقتی عرصه دیپلماسی در حفظ دستاوردهای میدان نمی‌تواند عملکرد مناسبی داشته باشد، این پیغام به طرف متخاصم داده می‎‌شود که با وجود دریافت پاسخ کوبنده از سوی نیروهای نظامی ایرانی، هنوز کور سوی امیدی برای آنها جهت نفوذ به کشور در چارچوب مذاکرات و توافقات احتمالی وجود دارد، زیرا جریان هایی در کشور هنوز برخی مناصب را دارا هستند که کورسوی امید را برای دشمن متخاصم باز نگه داشته‌اند.

در شرایط فعلی تنها رویکردی که می‌توان دشمن را از ادامه مسیر تخاصم با جمهوری اسلامی ایران ناامید کرد، همسویی میدان و دیپلماسی در دادن «پاسخ به غایت دردناک» به دشمن متجاوز است. اینکه این تصور در طرف مقابل ایجاد شود جریانی در ایران در مقابل بالا بردن هر مقدار فشار بر مردم و فضای اقتصادی و سیاسی کشور، رویه سکوت و مدارا را در پیش گرفته است، نمی‌توان انتظار داشت دشمن از دشمنی خود دست بکشید.

علاوه بر این، همه جریان هایی که در روزهای اخیر با سر دادن شعار کذایی «کشور علاوه بر امنیت، صلح و رفاه هم می‌خواهد» باید بدانند، دستیابی به صلح و رفاه از مسیر حفظ امنیت می‌گذرد. زمانی که نیروهای نظامی کشور می‌گفتند «اگر در سوریه و لبنان نجنگیم باید در کرمانشاه و تهران بجنگیم» هم این جریان دائم نق‌زن، منتقد بودند و شعار «نه غزه نه لبنان، جانم فدای ایران» سر می‌دادند و حالا بر همگان اثبات شده است دشمن زمانی از جمهوری اسلامی ایران دست خواهد کشید که پاسخ متقابل و دردناک به تخاصم دشمن داده شود، نه پالس مذاکره.