رفتار نگرانکننده نوجوانان با هوش مصنوعی
در حالیکه چتباتهای هوش مصنوعی هم برای اهداف مثبت و هم منفی استفاده شدهاند، در اصل قرار بود ابزاری کاربردی باشند. همراهان هوش مصنوعی هم قرار بود صرفا امتدادی بیخطر از همین فرهنگ چتباتها باشند. اما این تصور به سرعت در حال فروپاشی است. 
به گزارش راهبرد معاصر، مجموعهای رو به رشد از گزارشها و تحقیقات نشان میدهد که نوجوانان دیگر فقط برای سرگرمی با این رباتها چت نمیکنند؛ بلکه برای دوستی و حمایت عاطفی و حتی روابط عاشقانه به آنها روی آوردهاند. آن چه که به عنوان یک نوآوری ساده شروع شد، حالا بیشتر شبیه یک آزمایش اجتماعی شکستخورده به نظر میرسد. اعداد و ارقام دیگر کوچک نیستند. یک نظرسنجی جدید از مؤسسه Common Sense Media نشان داده که ۷۲ درصد از نوجوانان از همراهان هوش مصنوعی استفاده کردهاند؛ عددی که نمیتوان آن را نادیده گرفت. در همین حال، ۳۳ درصد از آنها حتی برای دوستی یا همراهی به این ابزارها روی آوردهاند. همین موضوع نشان میدهد که این فناوریها دیگر فقط ابزار کمکدرسی نیستند، بلکه به بخشی مهم از فرهنگ اینترنتی نوجوانان تبدیل شدهاند.
وابستگی عاطفی به هوش مصنوعی
صحبت کردن با چتباتها عجیب نیست؛ مسئله این است که چگونه با آنها تعامل داشته باشیم. پژوهشگران بارها هشدار دادهاند که مکالمهای با لحن گرم و رابطهمحور با هوش مصنوعی، میتواند باعث شود نوجوانان احساس اعتماد و نزدیکی بیشتری پیدا کنند. به ویژه زمانی که دچار استرس یا تنهایی هستند.
در یکی از مطالعات اخیر، نوجوانان چنین چتباتهایی را انسانیتر، دوستداشتنیتر و قابلاعتمادتر از نمونههای شفافتر ارزیابی کردهاند. بخش عجیب ماجرا اینجاست که نوجوانان فقط برای گفتوگو از این ابزارها استفاده نمیکنند؛ آنها برای خودشان روتین میسازند، شوخیهای داخلی ایجاد میکنند و حتی ارتباطات عاطفی عمیقتری با چیزی برقرار میکنند که در نهایت فقط یک ماشین است.
برخی پلتفرمهای محبوب به تدریج متوجه این مشکل شدهاند. پلتفرم Character.AI پس از مواجهه با شکایتها و فشارهای قانونی مرتبط با تعاملات آسیبزا با افراد زیر سن قانونی، دسترسی نوجوانان به برخی قابلیتهای گفتوگوی آزاد را محدود کرده است. گزارشهایی حتی از تعاملات بسیار احساسی توسط برخی رباتها خبر دادهاند. چیزی که کاملاً فراتر از محدوده یک «دوست هوش مصنوعی» است.
استفاده نوجوانان از فناوریهای جدید برای کارهای عجیب موضوع تازهای نیست. اما آنچه این وضعیت را نگرانکننده میکند، این است که همراهان هوش مصنوعی طوری طراحی شدهاند که توجه، محبت و حتی «حافظه» را شبیهسازی کنند. این موضوع میتواند جایگزین تعاملات انسانی شود و احتمالاً به روابط دنیای واقعی آسیب بزند. داشتن یک همراه هوش مصنوعی دیگر شبیه داشتن یک اسباببازی عجیب نیست؛ این ابزارها به فضایی برای تمرین احساسات، هویت و ارتباط تبدیل شدهاند./ ایسنا