قدمت 500 ساله یهودستیزی اسپانیا

به گزارش «راهبرد معاصر»؛ بازی نهایی جام جهانی بین تیم های ملی اسپانیا و آرژانتین، برخلاف حمایت محافل سیاسی رژیم صهیونیستی از رئیس جمهور آرژانتین که بارها حمایتش را از صهیونیسم و ​​همسویی کامل خود را با بنیامین نتانیاهو، نخست وزیر این رژیم نشان داده است، شاهد موج وسیعی از ابراز خوشحالی جهان اسلام با تیم ملی اسپانیا بود.

نخست وزیر اسپانیا با وجود فشارهای اروپا و آمریکا، همبستگی خود را با مردم فلسطین اعلام کرد

این حمایت خودجوش از اسپانیا عامل دیگری نیز داشت؛ حرکت منزجرکننده لیونل مسی، ستاره تیم ملی آرژانتین که با سفر به سرزمین های اشغالی، در مقابل دیوار ندبه عکس انداخت، تصویری که توجه گسترده رسانه‌ای و سیاسی را به خود جلب کرد.

در همین حال، پرسش‌ها درباره نفوذ لابی‌های سیاسی و اقتصادی در نهادهای ورزشی بین‌المللی، به ویژه با توجه به روابط بین جیانی اینفانتینو، رئیس فیفا و دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا و انتقادات مطرح شده از عملکرد داوری در تعدادی از مسابقات تیم‌های ملی عربی و اسلامی رو به افزایش است.

لامین یامال و فلسطین

دلایل ابراز شادی گسترده با تیم ملی اسپانیا و لامین یامال، ستاره مراکشی تبار آن فراتر از عملکرد ورزشی اوست. تصاویر یامال که در جشن قهرمانی بارسلونا در لالیگای ۲۰۱۶ میلادی پرچم فلسطین در دست داشت، به همراه داستان‌هایی درباره ریشه‌های خانوادگی و هویت، به ویژه ارتباطش با مادربزرگ مسلمان مراکشی اش به طور گسترده منتشر شده است‌.

هویت مراکشی وی و همبستگی‌اش با مردم فلسطین تنها دلایل خشمی نبود که مواضعش در میان برخی محافل صهیونیستی برانگیخت، بلکه این خشم در چارچوب موضع سیاسی و مردمی گسترده‌تر اسپانیا در قبال جنگ ویرانگر علیه غزه شکل گرفت.

پدرو سانچز، نخست وزیر اسپانیا با وجود فشارهای اروپا و آمریکا، همبستگی خود را با مردم فلسطین اعلام، قتل عام رژیم صهیونیستی در غزه را محکوم و از حملات به لبنان و ایران انتقاد کرد.

سانچز و پرونده‌های حقوقی

در مقابل، سانچز و دولتش با فشارهای شدید سیاسی و رسانه‌ای مواجه شدند که با باز شدن پرونده‌های حقوقی مربوط به همسر و تعدادی از نزدیکانش همزمان بود. اما نمی‌توان به طور قطعی گفت این تحقیقات به وسیله رژیم صهیونیستی هدایت شده یا هدف مستقیم آنها سرنگونی دولت سانچز به دلیل موضعش در قبال فلسطین بوده است، زیرا شواهد مستندی در این ارتباط وجود ندارد.

با وجود این، حملات سیاسی و رسانه‌ای به دولت اسپانیا را نمی‌توان از تنش فزاینده بین آن و نتانیاهو، به ویژه پس از مواضع اسپانیا در حمایت از حقوق فلسطینیان و انتقاد از تجاوز رژیم صهیونیستی جدا کرد.

اسپانیا و حافظه تاریخی

باید برای بررسی موضوع به تاریخ پیچیده اسپانیا و رابطه آن با مسلمانان و یهودیان رجوع کرد. حضور اعراب و مسلمانان در اندلس قرن‌ها ادامه داشت و مسلمانان، یهودیان و مسیحیان در زمان‌های مختلف، با وجود تحولات و درگیری‌های سیاسی که این کشور شاهد آن بود، در جامعه ای کثرت‌گرا در کنار هم زندگی می‌کردند. پس از سقوط غرناطه (پادشاهی مسلمان‌نشینی در شبه‌جزیره ایبری در اسپانیا) در سال ۱۴۹۲، مقام های اسپانیایی مرحله‌ای از آزار و اذیت مذهبی را آغاز کردند که شامل مجبور کردن مسلمانان و یهودیان به گرویدن به مسیحیت یا ترک کشور بود و هر دو گروه در معرض آوارگی و آزار و اذیت گسترده قرار گرفتند.

دولت عثمانی تعداد زیادی از یهودیان اخراج شده از اسپانیا را پذیرفت و آنها را علاوه بر سایر شهرهای شام، در تعدادی از شهرهای عثمانی ازجمله سالونیک، استانبول، ازمیر و ادرنه اسکان داد.

با وجود این، استفاده از این حقایق تاریخی برای مسئول دانستن یهودیان، به عنوان گروه مذهبی، در فروپاشی دولت عثمانی یا توطئه‌های بعدی علیه آن، دقیق نیست؛ مسئولیت‌های سیاسی به جنبش‌ها، سازمان‌ها و نیروهای خاصی مرتبط هستند و نباید به کل یک گروه مذهبی نسبت داده شوند.

بخش‌های بزرگی از مردم مراکش همچنان همبستگی خود را با فلسطین و مخالفت با تجاوز رژیم صهیونیستی ابراز می‌کنند

مراکش و عادی‌سازی روابط با رژیم صهیونیستی

درباره ریشه‌های مراکشی یامال، باید گفت این ریشه‌ها، با وجود روابطی که مقام های مراکشی با رژیم صهیونیستی برقرار کرده بودند، باعث تقویت همدردی بخش‌های وسیعی از مردم مراکش و عرب نسبت به وی شد.

روند عادی‌سازی روابط مراکش و رژیم صهیونیستی، در بحبوحه اتهاماتی مبنی بر سوءاستفاده رژیم صهیونیستی از روابطش با مراکش برای تقویت حضور امنیتی و نظامی در شمال آفریقا، به ویژه در چارچوب درگیری با الجزایر و تحولات جاری در منطقه ساحل با انتقادات گسترده مردمی روبروست.

در عین حال، بخش‌های بزرگی از مردم مراکش همچنان همبستگی خود را با فلسطین و مخالفت با تجاوز رژیم صهیونیستی ابراز می‌کنند و این نشان دهنده شکاف بین احساسات مردمی و سیاست‌های رسمی است.

ورزش به مثابه فضای سیاسی

دیگر نمی‌توان ورزش را کاملاً از سیاست جدا کرد، به ویژه وقتی که ورزشگاه‌ها و مسابقات به فضاهایی برای ابراز هویت، مواضع اخلاقی و ملی تبدیل می‌شوند. برای بسیاری، لامین یامال به نمادی از نسل جدیدی تبدیل شده است که موفقیت ورزشی را با تعلق به ریشه‌های مهاجرتی ترکیب می‌کند و در عین ابراز همبستگی با فلسطین، نماینده اسپانیا نیز هست.

این موضوع باعث ایجاد همدلی فراتر از حد انتظار در تیم ملی اسپانیا شد و پیروزی آن را در میان بخش‌هایی از افکار عمومی جهان به مواضع سیاسی و مردمی اسپانیا در حمایت از فلسطینیان پیوند داد.

نام وی همچنین خاطرات جمال عبدالناصر، رهبر عرب را برای برخی مردم جهان عرب زنده کرد، کسی که نامش با مخالفت با استعمار، امپریالیسم، صهیونیسم و ​​حمایت از جنبش‌های آزادی‌بخش گره خورده بود.

واکنش‌های مردمی به این مسابقه ثابت کرد همبستگی با فلسطین دیگر محدود به حوزه سیاسی نیست، بلکه در فرهنگ، هنر، ورزش و زندگی روزمره نیز حضور دارد. همزمان با افزایش خشم جهانی از جنایات رژیم اشغالگر، حمایت ورزشکاران و چهره‌های عمومی از فلسطین به بخشی از نبرد برای آگاهی‌بخشی و روایت تبدیل می‌شود، آن هم در مواجهه با تلاش‌ها برای منزوی کردن مردم فلسطین و تحریف آرمان آنها.

مهم نیست نهادهای بین‌المللی چقدر تلاش کنند ورزش را به عنوان حوزه ای بی‌طرف معرفی کنند، ورزش همچنان آینه‌ای از درگیری‌ها و تغییرات عمده در افکار عمومی جهان است، همانطور که در ابراز شادی با تیم ملی اسپانیا و ستاره آن، لامین یامال، که پرچم فلسطین را حمل می‌کرد، نشان داده شد و در نتیجه خشم محافل صهیونیستی و همدستان آنها را برانگیخت.