ترامپیسم دامان جمهوری‌خواهان را می‌گیرد؟
به گزارش «راهبرد معاصر»؛ ایالت مهم اوهایو که تا دیروز دژ نفوذناپذیر و قلعه مستحکم جمهوری‌خواهان در کمربند صنعتی آمریکا بود، اکنون به میدان مین برای این حزب تبدیل شده است. چرخش معادلات در این ایالت، فراتر از یک تغییر ساده در سبد رأی، نشان‌دهنده یک «خودزنی راهبردی» در قلب حزب جمهوری‌خواه است. واقعیتی که اکنون محافظه‌کاران با آن دست‌به‌گریبان‌هستند، این است که سیاست‌های پرهزینه، ماجراجویانه و جنگ‌طلبانه دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا نه تنها ثبات جامعه را نشانه گرفته، بلکه نظم و انسجام داخلی حزب خودش را نیز به ویرانی کشانده است.
جمهوری‌خواهان امروز نه تنها با دموکرات‌ها، بلکه با پیامدهای ویرانگر راهبرد‌های جنگ‌طلبانه خودشان می‌جنگند
آنچه امروز در اوهایو می‌بینیم، تاوان مستقیم کوته‌بینی‌های ترامپ است که با اصرار بر سیاست‌های تنش‌زای خارجی، به‌ویژه در قبال منازعات غرب آسیا و ایران، بذر ناامنی اقتصادی کاشته و اکنون محصول این خودخواهی را در قالب تورم و قیمت‌های نجومی سوخت درو می‌کند. پیامد این سیاست‌ها، ایجاد شکاف هویتی در بدنه حزب جمهوری‌خواه است؛ جایی که نامزدهای جمهوری خواه سنا مانند جان هاستد برای بقای سیاسی خود، ناچار می‌شوند علناً علیه رویکردهای جنگ‌طلبانه رئیس حزب شورش کنند. این نه یک تفاوت نظر ساده، بلکه نشانه‌ای از فروپاشی درونی است؛ وقتی ستون‌های حزب مجبور می‌شوند برای فرار از خشم مردم، دیوار بتنی وحدت حزبی را بشکنند، یعنی ترامپیسم به جای تقویت حزب جمهوری خواه، در حال خوردن آن است.
این حماقت راهبردی، محاسبات انتخاباتی جمهوری‌خواهان را کاملاً به هم ریخته است. در حالی که آنان باید بر دوقطبی‌های اجتماعی و اقتصادی تمرکز می‌کردند، اکنون گرفتار آتش خودافروخته‌ای شده‌اند که هزینه‌های سیاست خارجی تهاجمی‌شان به بار آورده است. برای رأی‌دهندگان اوهایویی، شعارهای دهان‌پرکن ملی‌گرایانه، دیگر نمی‌تواند شکاف میان دخل و خرج زندگی آنها را پر کند. قیمت بنزین و تورم، همان پاشنه آشیلی است که سیاست‌های تنش‌زای ترامپ برای حزبش ساخته و اوهایو را از ایالت مطمئن به باتلاق انتخاباتی تبدیل کرده است.
عواقب این رویکرد انتحاری، محدود به یک دوره سنا نیست. جمهوری‌خواهان با این راهبرد، اعتماد طیف خاکستری و مستقل‌ها را به شکل جبران‌ناپذیری از دست داده‌اند. اگر حزبی نتواند در ایالتی که زمانی سند پیروزی اش بود، اجماع ایجاد کند، در نقشه راهبردی سال ۲۰۲۸ میلادی عملاً بازنده است. ترامپ با اصرار بر مسیر تهاجمی خود، تیشه به ریشه همبستگی درونی حزبش زده و اکنون جمهوری‌خواهان در حال پرداخت سنگین‌ترین هزینه برای حماقت‌های شخصی رئیس خود هستند.
در نهایت، اوهایو به آینه‌ای تمام‌نما تبدیل شده است؛ آینه‌ای که نشان می‌دهد چگونه یک رئیس پوپولیست با اولویت دادن به غرور خود بر منافع ساختارمند حزبی تمام داشته‌های انتخاباتی‌اش را به آتش می‌کشد. جمهوری‌خواهان امروز نه تنها با دموکرات‌ها، بلکه با پیامدهای ویرانگر راهبرد‌های جنگ‌طلبانه خودشان می‌جنگند؛ نبردی که احتمالاً پیش‌درآمد شکست بزرگ‌تر در سال ۲۰۲۸ میلادی خواهد بود.