دادستان تهران: قرارداد غیرقانونی 12.5 هزار میلیارد ریالی فسخ شد آمار تکان دهنده از سن ورود به اینترنت تا استفاده از فیلترشکن  قاتلان ۲ بسیجی شهید حادثه تروریستی مشهد دستگیر شدند ورود ربات‌های چینی به آمریکا ممنوع شد هشدار هواشناسی برای ۸ استان؛ رگبار، رعد و برق و سیلاب در راه است جزئیات استخدام آموزش و پرورش ۴۰ هزار نیرو / تعیین تکلیف حق التدریسی‌ها و مشمولان ماده ۲۸ شیوع بیماری تب دنگی در جهان/ آمار ابتلا به تب دنگی در کشور/ بیشترین انتقال محلی در این مناطق وزیر آموزش و پرورش: سال تحصیلی از مهرماه حضوری خواهد بود هوای تهران در وضعیت قرمز قرار گرفت درگیری‌های اخیر ایران و آمریکا چند شهید و مصدوم داشت؟ هشدار هواشناسی؛ دمای این استان به ۴٨ و ۴٩ می‌رسد شایع‌ترین سرطان‌های مردان و زنان در ایران گرمترین و خنک‌ترین نقطه ایران در ۲۴ ساعت گذشته چند خبر مهم از آموزش و پرورش/ کلاس‌های مهر امسال مجازی شد؟ اعلام جرم دادستانی تهران علیه یک نماینده اسبق مجلس و یک رسانه تمدید مهلت ثبت نام و تغییر زمان برگزاری آزمون صلاحیت حرفه‌ای روانشناسی ۱۴۰۵

تلخ‌ترین عکس از زلزله بم که جهانی شد

تلخ‌ترین عکس از زلزله بم که جهانی شد این عکس که به نمادی از زمین لرزه تبدیل شد در فرصت حضور چهار روزه عکاس از نخستین زمان بعد از وقوع حادثه در استان کرمان و شهر بم به ثبت رسید.
تاریخ انتشار: ۰۹:۱۹ - ۰۶ دی ۱۴۰۰ - 2021 December 27
کد خبر: ۱۱۵۳۵۴

به گزارش راهبرد معاصر، در چهل و هفتمین دوره برگزاری مسابقه عکس مطبوعاتی جهان (World Press Photo) در بخش تک عکس خبری در سال ۲۰۰۴ عکس عطا طاهرکناره با تصویری ماندگار، اما تلخ از زلزله بم به مقام دوم رسید.

پس از زمین لرزه‌ای که شهر تاریخی بم را با خاک یکسان کرده بود، پدری تن بی جان دو فرزندش را حمل می‌کند تا آن‌ها را به خاک بسپارد.

تلخ‌ترین عکس از زلزله بم که جهانی شد

به گفته‌ی عکاس، عکس مربوط به فردای روز زلزله بم است در حاشیه شهر بم و در روستای بروات (بورا). این دو پسر قربانی زمین لرزه در آغوش پدر بودند که با فاصله‌ای اندک از هم در سنین نوجوانی به سر می‌بردند و حالا از جمله آمار قربانیان زمین لرزه بم به شمار می‌آمدند.


این عکس که به نمادی از زمین لرزه تبدیل شد در فرصت حضور چهار روزه عکاس از نخستین زمان بعد از وقوع حادثه در استان کرمان و شهر بم به ثبت رسید. گفته می‌شود کسی که عطا طاهر کناره را در آن موقع دیده بود می‌گفت که او پشت دوربین گریه می‌کرد. درآمدن اشک، موقع عکاسی دردسر بزرگی است، دید آدم را تار می‌کند و نمی‌گذارد درست صحنه راببینی. عکاس‌ها کمتر پشت دوربین گریه می‌کنند. آن‌ها در شرایط فاجعه، خودشان را پشت دوربین پنهان می‌کنند. دوربین، سپر آن‌ها می‌شود در برابر هجوم فاجعه. اما فاجعه‌ای که جلو چشمان عطا بوده سپر را شکست./همشهری

ارسال نظر
captcha
تحلیل های برگزیده
پرطرفدارترین اخبار