پیامدهای سقوط نظام سوریه بر تحولات منطقه

به گزارش «راهبرد معاصر»؛ گرچه رسانه های غربی و صهیونیستی در حال تمجید مستمر و اغراق آمیز مهره های تروریستی خود در سوریه هستند و در مقابل، تلاش می کنند چهره بازنده و شکست خورده مطلق را از اردوگاه ارتش سوریه ترسیم کنند، اما در ماورای این معادله برخی دغدغه های پررنگ و اساسی در واشنگتن و تل آویو خودنمایی کرده و ذهن راهبردنویسان ارشد این دو را مشغول ساخته است.

در روزهای اخیر در چندین مورد نیروهای وابسته به هیئت تحریرالشام، قسد، تشکیلات موسوم به «ارتش آزاد» (معارضان سوری) و کُردهای مخالف سوری به جان یکدیگر افتادند

نخستین دغدغه، مربوط به آینده نگاری تحولات سوریه است غرب و رژیم صهیونیستی تاریخ مصرف تسلط مهره های خود بر نقاطی که در دستشان قرار داشت را دقیقاً نمی دانستند. تغییر فرامتن نبرد در منطقه غرب آسیا و حتی وقوع برخی رخدادهای میدانی و غیرقابل پیش بینی، معادله را می تواند در یک لحظه تغییر دهد. در جریان تحولات خونینی که میان سال های 2013 تا 2018 میلادی با عاملیت داعش و گروه های تروریستی وابسته به آمریکا و رژیم صهیونیستی به وقوع پیوست، بارها مناطق کلیدی و راهبردی سوریه در اختیار مهره های بازی دشمن قرار گرفت و آزاد شد.

دومین دغدغه غرب و رژیم اشغالگر قدس، معطوف به مناسبات سلبی حاکم میان تروریست هاست. در روزهای اخیر در چندین مورد نیروهای وابسته به هیئت تحریرالشام، قسد، تشکیلات موسوم به «ارتش آزاد» (معارضان سوری) و کُردهای مخالف سوری به جان یکدیگر افتادند و بر سر تصرفات درگیری هایی میانشان رخ داد. گرچه سیاست رسانه ای و تبلیغاتی غرب و رژیم اشغالگر قدس، تمرکززدایی از منازعات است، اما نباید فراموش کرد دیر یا زود این منازعات ( که وقوعشان قطعی است) در معرض دید مخاطبان تحولات منطقه قرار خواهد گرفت. ترکیه نیز به عنوان حامی مشترک منطقه ای این گروه ها، بارها ناتوانی خود را در کنترل و مدیریت اختلافات نشان داده است.

سومین و آخرین دغدغه، مربوط به پیامدهای سقوط نظام سوریه بر دیگر پرونده های منطقه است. افکار عمومی دنیا متوجه ارتباط و پیوستگی تحولات جاری در سوریه، لبنان، یمن،  غزه ، عراق و ... با یکدیگر هستند. تبدیل سوریه به زمین سوخته (از دیدگاه غرب و رژیم اشغالگر قدس) هزینه ها و تبعاتی برای واشنگتن و تل آویو به عنوان دو کارگردان اصلی تحولات اخیر خواهد داشت. برخی از این عواقب، مشمول اصل غافلگیری است و می تواند خلاء ناشی از سقوط حکومت مستقر (بشار اسد) را به جای نقطه قوت، به نقطه ضعف اشغالگران و مهره های آنها تبدیل کند.