به گزارش «راهبرد معاصر»؛ پس از حمله به پایگاه دریایی ایالات متحده در پرل هاربر که به کشته شدن بیش از ۲ هزار آمریکایی و نابودی تعدادی از کشتیهای جنگی منجر شد، ایالات متحده هشتم دسامبر ۱۹۴۱ به ژاپن اعلام جنگ و به این ترتیب آغاز مداخله مستقیم خود را در جنگ جهانی دوم تأیید کرد.
در صحنه نبرد اقیانوس آرام که با نبردهای دریایی مشخص میشود، نیروی دریایی آمریکا خود را در مقابل نیروی دریایی ژاپن یافت که در دهه ۱۹۳۰ پیشرفتهای چشمگیری کرده بود. ایالات متحده چندین کشتی جنگی خود را در این نبرد از دست داد، ازجمله ناو هواپیمابر یو اس اس لکسینگتون که در نبرد دریای کورال آسیب دید و غرق شد.
دسامبر ۱۹۲۷ ساخت کشتی جنگی یواساس لکسینگتون پایان یافت و سال بعد رسماً وارد خدمت شد
تصمیم به ساخت کشتی جنگی یواساس لکسینگتون در دهه ۱۹۲۰ و به منظور همگامی با پیمان واشنگتن ۱۹۲۲ گرفته شد؛ معاهده ای که اندازه کشتیهایی را که هر کشور مجاز به خرید بود، محدود میکرد و مزیت قابل توجهی به آمریکاییها و بریتانیاییها میداد و در نتیجه خشم ژاپنیها را برانگیخت.
از دل این پروژه، پروژه یواساس لکسینگتون پدیدار شد که به همراه کشتی Saratoga، به ناوهای هواپیمابر کلاس لکسینگتون تعلق داشتند. طرحهای اولیه، ساخت رزمناو به نام یواساس لکسینگتون را مدنظر داشتند. با وجود این، فرماندهان نیروی دریایی ایالات متحده تصمیم گرفتند این رزمناو را اصلاح کنند تا به ناو هواپیمابر تبدیل شود.
دسامبر ۱۹۲۷ ساخت کشتی جنگی یواساس لکسینگتون پایان یافت و سال بعد رسماً وارد خدمت شد. طبق طراحیها، وزنش ۳۶ هزار تن، طولش تقریباً ۲۷۰.۷ متر و عرضش بیش از ۳۲.۸ متر بود. این کشتی به موتورهایی مجهز بود که به آن اجازه میداد به حداکثر سرعت تقریباً ۳۳.۲۵ گره دریایی برسد.
از نظر تسلیحات، این ناو به چهار جفت توپ ۲۰۳ میلیمتری، 12 توپ ضدهوایی ۱۲۷ میلیمتری مجهز و قادر به حمل ۷۸ هواپیمای جنگی در حین حمل و نقل بود. هفتم دسامبر ۱۹۴۱، کشتی جنگی یواساس لکسینگتون از حمله ژاپنیها به پرل هاربر جان سالم به در برد. در آن روز، این کشتی در حال انجام مأموریتی در جزایر میدوی بود و وظیفه حمل و نقل گروهی از هواپیماها را برعهده داشت.
از نظر تسلیحات، این ناو به چهار جفت توپ ۲۰۳ میلیمتری، 12 توپ ضدهوایی ۱۲۷ میلیمتری مجهز و قادر به حمل ۷۸ هواپیمای جنگی در حین حمل و نقل بود
ماههای نخست پس از حمله به پرل هاربر، ناو هواپیمابر در مأموریتهای امنیتی و گشتزنی در اقیانوس آرام شرکت و اهدافی را بمباران کرد به این امید که از افتادن منطقه رابائول به دست ژاپنیها جلوگیری کند.
سپس میان چهار تا هشتم مه ۱۹۴۲ در نبرد دریای مرجان شرکت کرد. صبح هشتم مه، ناو مورد حمله هوایی هواپیماهای ژاپنی قرار گرفت که از ناو هواپیمابر زوئیکاکو پرتاب شده بودند. دو بمب روی عرشه پرواز ناو یواساس لکسینگتون فرود آمدند که آن نیز به وسیله دو اژدر مورد اصابت قرار گرفت.
در نتیجه، شعلههای آتش در ناو هواپیمابر آمریکایی زبانه کشید که همزمان از نشت سوخت جت نیز رنج میبرد. متعاقباً، قبل از شروع به غرق شدن، چندین انفجار رخ داد. دستور تخلیه صادر شد و تقریباً ۲ هزار و 700 نفر از خدمه تخلیه شدند.
به امید جلوگیری از افتادن ناو به دست ژاپنیها، ناوشکنهای آمریکایی در همان نزدیکی، وظیفه خرابکاری و غرق کردن کشتی جنگی یواساس لکسینگتون را برعهده گرفتند که تا عصر همان روز به اعماق اقیانوس فرو رفت.
در حالی که مقام های آمریکایی مرگ تقریباً ۲۱۶ ملوان آمریکایی را که در ناو هواپیمابر بودند تأیید کردند، از نابودی حدود ۴۰ هواپیمای موجود در آن نیز خبر دادند.