گروسی و سکوتی از جنس وقاحت

به گزارش «راهبرد معاصر»؛ رافائل گروسی، مدیرکل آژانس بین‌المللی انرژی اتمی در مصاحبه های اخیر خود با رسانه های آمریکایی و اروپایی، صرفاً نسبت به وجود اورانیوم غنی شده در ایران و عدم دسترسی بازرسان آژانس به این منابع هشدار داد و به تأسی از حامیان آمریکایی و صهیونیستی خود تلاش کرد توپ را در زمین تهران بیاندازد. این در حالیست که گروسی هم‌زمان با تحولاتی که در قبال جنگ رمضان و دوران سکوت میدان به وقوع پیوسته، سکوت معناداری را در خصوص یکی از مهم ترین مسائل مطروحه از سوی واشنگتن، یعنی حق غنی سازی ایران در پیش گرفته است.

موضوع ذاتی بودن حق غنی سازی ایران، منبعث از تفسیر حقوقی بند چهار اساسنامه ان.پی.تی است

در جریان مذاکرات هسته‌ای سال 2015 میلادی که منتج به انعقاد سند برجام گردید، یوکیو آمانو مدیرکل سابق آژانس بین المللی انرژی اتمی به‌طور رسمی حق ذاتی اعضای ان.پی.تی در خصوص استفاده از فناوری های صلح آمیز هسته ای (ازجمله حق غنی‌سازی) را مورد تأیید قرار داد. قبل از آمانو نیز مدیران کلی قبلی آژانس بین المللی انرژی اتمی ازجمله محمد البرادعی و هانس بلیکس حق غنی سازی صلح آمیز و صنعتی در کشورهای عضو ان.پی.تی را "ذاتی" تلقی کردند.

اما گروسی با وجود آگاهی نسبت به این مسئله، به دستور دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا و بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر رژیم صهیونیستی در خصوص ذاتی بودن حق ایران در خصوص غنی سازی اورانیوم سکوت کرده تا خللی در راهبرد فشار حداکثری واشنگتن علیه تهران ایجاد نکند. 

موضوع ذاتی بودن حق غنی سازی ایران، منبعث از تفسیر حقوقی بند چهار اساسنامه ان.پی.تی است. بند یک از ماده چهارم ان.پی.تی به تمامی کشورهای عضو اجازه می‌دهد که از انرژی هسته‌ای برای مقاصد صلح‌آمیز استفاده کنند و فراتر از آن، در بند دوم این ماده آمده است کشورهای دارای فناوری هسته ای صلح آمیز موظف به انتقال دانش و مهارت خود به دیگر اعضای این پیمان هستند. 

مصادیق استفاده از انرژی صلح آمیز هسته ای در چندین حوزه قابل احصاست: حق تحقیق و توسعه، حق تولید، حق استفاده صلح آمیز. در اساسنامه ان.پی.تی استثنایی در خصوص مصادیق استفاده صلح آمیز از انرژی هسته ای (ازجمله حق غنی سازی) وجود ندارد. این حق ذاتی  صلح‌­آمیز، شامل تمامی مراحل چرخه سوخت هسته‌ای ازجمله غنی سازی اورانیوم می شود. 

بند یک از ماده چهارم ان.پی.تی به تمامی کشورهای عضو اجازه می‌دهد که از انرژی هسته‌ای برای مقاصد صلح‌آمیز استفاده کنند

با این اوصاف،  مدیرکل آژانس بین المللی انرژی اتمی وقیحانه و عامدانه در این خصوص سکوت کرده است. چنین سکوتی  مرهون معاملات پنهان، اما محسوسی است که میان گروسی و مقام‌های آمریکایی-صهیونیستی صورت گرفته و در ازای آن، بقای گروسی در رأس سازمان انرژی اتمی و حتی ارتقای جایگاه وی به عنوان دبیرکل جدید سازمان ملل متحد را تضمین نموده است. 

محصول نظم ادعایی غرب در نظام بین الملل پس از جنگ جهانی دوم، چیزی جز این نیست. در چنین شرایطی بازتعریف ساختارها، مناسبات و قواعد حکمرانی سازمان‌های بین المللی فراتر از یک ضرورت محسوب می شود. اگرچه غرب در برابر این مطالبه جهانی مقاومت گسترده ای می کند، اما قطعاً در آینده ای نزدیک جهان به چنین نقطه ای خواهد رسید.