کوبا قربانی سیاست‌های غلط ترامپ می‌شود؟
به گزارش «راهبرد معاصر»؛ دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا پس از گرفتار شدن در باتلاق جنگ با ایران و مجموعه‌ای از شکست‌ها و بن‌بست‌های راهبردی در عرصه بین‌الملل، به سمت رفتارهای تهاجمی و غیرقابل پیش‌بینی حرکت کرده است؛ رفتاری که اکنون نشانه‌های آن در تهدید و حتی زمزمه‌های حمله به کشورهایی مانند کوبا دیده می‌شود.
به اعتراف کارشناسان غربی، تردیدها درباره توانایی ترامپ در پیروزی در جنگ تحمیلی علیه ایران افزایش یافته است
در این راستا حتی صدور کیفرخواست علیه رائول کاسترو، رئیس‌جمهور پیشین کوبا تلاشی از سوی ترامپ برای جبران شکست در پیگیری براندازی در ایران توصیف می‌شود. با وجود این، بسیاری از کارشناسان ازجمله پژوهشگران اندیشکده کوئینسی، هشدار می‌دهند اقدام دادگستری آمریکا نتیجه معکوس خواهد داشت و به جای تسلیم، «حس محاصره» و همبستگی ملی را میان رهبران و مردم کوبا تقویت می‌کند.
راهبرد فشار حداکثری اقتصادی و تهدید نظامی شاید در ونزوئلا جواب داد و به روی کار آمدن دولت موقت همسو با ترامپ منجر شد، اما این فرمول در قبال ایران شکست سختی خورد؛ تا جایی که رئیس‌جمهور آمریکا اکنون گزینه‌ای جز بازگشت به میز مذاکره یا آغاز مجدد جنگ پیش روی خود نمی‌بیند.
ترامپ که به‌ویژه پس از شکست سنگین در برابر ایران در میدان و ناکامی در معادلات مرتبط با تنگه هرمز در بسیاری از پرونده‌های بین‌المللی نتوانسته است به اهداف اعلام‌شده خود دست یابد، تلاش می‌کند با نمایش قدرت نظامی و خلق بحران‌های جدید، بر ناکامی‌هایش سرپوش بگذارد.
به اعتراف کارشناسان غربی، با توجه به تسلط ایران بر تنگه هرمز، مقاومت در برابر دادن امتیازات هسته‌ای و همچنین ادامه حیات قدرتمندانه جمهوری اسلامی، تردیدها درباره توانایی ترامپ در پیروزی در جنگ تحمیلی علیه ایران افزایش یافته است. تحلیلگران معتقدند، ترامپ به هیچ موفقیت بزرگی دست نیافته است که بتوان آن را به عنوان «پیروزی واقعی» آمریکا در جنگ توصیف کرد.
برخی حتی پیش‌بینی کرده‌اند ترامپ به محض سخت‌تر شدن اوضاع، چیزی را بهانه می‌کند و از جنگ خارج می‌شود، بدون آنکه امتیاز قابل توجهی در این جنگ به دست آورده باشد. در چنین شرایطی، توسل به تهدید نظامی علیه کشورهای مستقل، بیش از آنکه نشان‌دهنده اقتدار باشد، بیانگر نوعی آشفتگی و جنون سیاسی در تصمیم‌گیری کاخ سفید است.
کیگن، از حامیان اصلی سلطه‌گری آمریکا بر جهان و حملات نظامی علیه کشورها می‌گوید، واشنگتن و ترامپ در ایران کیش و مات شدند. وی شکست در ایران را غیرقابل جبران و غیرقابل چشم‌پوشی توصیف کرده است.
گزارش‌های اخیر درباره افزایش تنش میان واشنگتن و هاوانا و اظهارات تهدیدآمیز مقام‌های آمریکایی علیه کوبا این نگرانی را تقویت کرده که ترامپ به دنبال گشودن جبهه‌های جدید برای فرار از بحران‌های داخلی و شکست‌های خارجی است. شاید ترامپ سعی می‌کند با اقدام علیه کوبا و به دست آوردن پیروزی در آن جدال، حواس‌ها را از شکست خود در ایران پرت کند. با وجود این، حملات علیه کوبا هم خطرات قابل توجهی برای ترامپ دارد و شاید کار را برایش دشوارتر از وضعیت کنونی کند.
چالش‌های اصلی ترامپ در جبهه جدید کوبا عبارتند از:
- سقوط گرایش مردم به ترامپ: نظرسنجی‌های اخیر نشان می‌دهند اکثریت مردم آمریکا با جنگ ایران مخالفند و چالش‌های اقتصادی و تورم داخلی خود را به‌طور مستقیم به سیاست‌های جنگ‌طلبانه ترامپ گره می‌زنند. در چنین شرایطی، گشودن جبهه جنگ جدید در کوبا، سرمایه سیاسی ترامپ را به طور کامل نابود خواهد کرد.
- بهره‌برداری دموکرات‌ها از وضعیت فعلی برای زیر فشار گذاشتن جمهوری‌خواهان در انتخابات میان‌دوره‌ای استفاده می‌کنند. سناتور روبن گالیگو در بیانیه‌ای تند گفت، مردم آمریکا خواهان جنگ دیگری نیستند. آن‌ها می‌خواهند دولت روی ساخت مسکن در آریزونا تمرکز کند، نه بمباران خانه‌ها در هاوانا.
به نظر می‌آید سیاست «تهاجم برای فرار از شکست» نه‌تنها بحران‌های آمریکا را حل نخواهد کرد، بلکه می‌تواند واشنگتن را وارد باتلاق‌های جدید و پرهزینه‌تری کند
- خطر تلفات بالا: برخلاف عملیات برق‌آسا علیه مادورو در ونزوئلا، ارتش کوبا با وجود تجهیزات قدیمی، از دکترین «دفاع همه‌جانبه مردمی» پیروی می‌کند. هرگونه مداخله نظامی یا عملیات ربایش دسته‌جمعی، می‌تواند به قیمت جان سربازان آمریکایی تمام شود.
- بحران پناهجویان: محاصره نفتی شدید آمریکا، سیستم‌های برق، آب، بیمارستان‌ها و توزیع غذای کوبا را فلج کرده است. فروپاشی کامل جامعه کوبا می‌تواند موج عظیمی از پناهجویان را راهی مرزهای آمریکا کند؛ کابوسی بزرگ برای دولتی که شعار امنیت مرزها سر می‌دهد.
به نظر می‌آید سیاست «تهاجم برای فرار از شکست» نه‌تنها بحران‌های آمریکا را حل نخواهد کرد، بلکه می‌تواند واشنگتن را وارد باتلاق‌های جدید و پرهزینه‌تری کند؛ مسیری که در نهایت بیش از هر چیز، نشانه افول قدرت و سردرگمی راهبردی آمریکاست.