نامهای مشکوک علیه انسجام ملی
به گزارش «راهبرد معاصر»؛ سرگشاده رؤسای دانشگاه تهران و تعدادی دانشگاه خطاب به نیروهای مسلح، نه تنها اقدامی نسنجیده و غیرمسئولانه، بلکه نشانهای نگرانکننده از ضعف مدیریت و نظارت در مجموعه آموزش عالی کشور است. این اقدام، نه دفاع از «قداست دانشگاه»، بلکه مصداق آشکار ایجاد شکاف میان نهاد علم و نهاد دفاع است؛ شکافی که نتیجهای جز برآوردن منافع دشمنان این ملت ندارد.
اگر در دانشگاهها تعداد زیادی از استادان مخالف نظر این رؤسا باشند، آیا نمیتوان «رؤسای دانشگاههای برتر» را به سوء استفاده از موقعیت متهم کرد؟
نامه ۱۵ دانشگاه برتر کشور به وزیر علوم، تحقیقات و فناوری را باید از دو زاویه دید. درخواست دعوت از نیروهای نظامی برای خویشتنداری در پاسخ متقابل به حمله دشمن آمریکایی و صهیونی به دانشگاههای کشور، یک روی این نامه و روی آشکار آن است که نویسنده این نامه در تلاش است چهره ای دوراندیش و دلسوز از خود در اذهان برجای گذارد و خواسته خود را عاقلانه و در راستای دلسوزی و خیرخواهی برای کشور نشان دهد.
اما روی دوم و پنهان را باید در انتخاب واژگان عنوان نامه جست. برای درک این لایه پنهان باید از خود پرسید واژه «دانشگاه برتر» چه تأثیری بر ادراک عمومی جامعه برای پذیرش محتوای نامه دارد؟ آیا واژه «دانشگاه برتر» برای دستکاری ادراک عمومی، «نخبگی نویسندگان نامه» را به مخاطب عام القا نمی کند؟ آیا آوردن تعداد دانشگاه و سپس آوردن واژه «برتر» موجب القای «نخبگی و فراگیری نظر طرح شده در نامه» و در نتیجه درست نمایی و تثبیت آن در ذهن مخاطب عامه نیست؟
آیا رؤسای دانشگاههای برتر نماینده همه استادان دانشگاههای مذکور هستند؟ اگر در این دانشگاهها تعداد زیادی از استادان مخالف نظر این رؤسا باشند، آیا نمیتوان «رؤسای دانشگاههای برتر» را به سوء استفاده از موقعیت متهم کرد؟
اگر عده ای با عنوان ۱۵ دانشگاه برتر کشور، نظری اشتباه اعلام نمایند، برای اثبات اشتباه بودن آن در شرایط جنگی و زدودن آثار تردیدافکن آن از ذهن عموم چقدر باید تلاش کرد؟
و دو سؤال اساسی:
نخست، اینکه چرا نظر این «رؤسای دانشگاه های برتر» رسانه ای شده است؟ آیا تعمدی در رسانه ای کردن آن وجود ندارد؟
دوم، اینکه قوه عاقله پنهانی که ۱۵ رئیس «دانشگاههای برتر» را گرد هم آورده است تا در این شرایط حساس جنگی کشور با سوء استفاده از موقعیت خود به انسجام ملی خدشه وارد کنند، کیست؟ آیا نباید آن قوه عاقله پنهانی را جست و از پس پرده خباثت بیرون کشید؟
نهادهای مسئول باید به دنبال همان قوه عاقله پنهان خبیث و هماهنگ کننده این جریان باشند
به هر حال آنچه واضح است، اینکه نامه تلاشی برای دستکاری افکار عمومی و جریان سازی علیه انسجام ملی بوده و کاملاً در راستای خواسته دشمن در شرایط حساس کنونی است. دشمنی که زمان به زیانش، نگران اصرار ملت برای استمرار جنگ و به شدت در پی ایجاد تردید در افکار عمومی با پیشنهادهای به ظاهر عاقلانه و خیرخواهانه است.
اما ملت بزرگ ایران تجربه دو مذاکره منتهی به حمله به کشور را در خاطر خود دارد و هرگونه سازش در شرایط کنونی را فرصت دادن به دشمن برای تجهیز مجدد و تجاوزی سخت تر به کشور می داند.
نهادهای مسئول نیز باید به دنبال همان قوه عاقله پنهان خبیث و هماهنگ کننده این جریان و مراقب باشند تا اسم ها، تمرکز آنها را از پیگیری بسترسازان پشت پرده بر هم نزند.