انسولین چگونه کشف شد؟ / کشفی که دیابت را از بیماری مرگبار به بیماری قابل‌کنترل تبدیل کرد
کمی بیش از یک قرن پیش، تشخیص دیابت نوع یک، به‌ویژه در کودکان، اغلب به معنای نزدیک شدن به پایان زندگی بود. پزشکان راهی برای جبران انسولین ازدست‌رفته نداشتند و یکی از معدود روش‌های موجود، رژیم‌های غذایی بسیار سخت و کم‌کالری بود؛ روشی که با وجود به تأخیر انداختن پیشرفت بیماری، بیماران را به‌شدت ضعیف می‌کرد. به گزارش راهبرد معاصر، همه‌چیز در سال ۱۹۲۲ تغییر کرد؛ زمانی که تزریق موفق انسولین به یک نوجوان ۱۴ ساله در تورنتو، فصل تازه‌ای در تاریخ پزشکی گشود.
در سال ۱۹۲۱، فردریک بنتینگ با حمایت جان مک‌لئود و همراهی چارلز بست، آزمایش‌هایی را برای استخراج ماده تنظیم‌کننده قند خون از پانکراس آغاز کرد. نتایج اولیه امیدوارکننده بود، اما عصاره برای استفاده انسانی به خالص‌سازی بیشتری نیاز داشت. جیمز کولیپ با پیوستن به گروه، در آماده‌سازی انسولین قابل استفاده نقش مهمی ایفا کرد.
لئونارد تامپسون که بر اثر دیابت به‌شدت تحلیل رفته بود، ۱۱ ژانویه ۱۹۲۲ نخستین تزریق را دریافت کرد؛ اما نتیجه رضایت‌بخش نبود. پس از خالص‌سازی بیشتر، تزریق دوم در ۲۳ ژانویه انجام شد و این بار قند خون و میزان قند و کتون ادرار او کاهش یافت.
کشفی که نوبل گرفت
در سال ۱۹۲۳، جایزه نوبل فیزیولوژی یا پزشکی به بنتینگ و مک‌لئود تعلق گرفت. انسولین‌های اولیه عمدتاً از پانکراس گاو و خوک استخراج می‌شدند، اما پیشرفت فناوری بعد‌ها امکان تولید انسولین انسانی را فراهم کرد.
تامپسون پس از آغاز درمان ۱۳ سال دیگر زندگی کرد و در سال ۱۹۳۵، در ۲۷ سالگی، درگذشت.
انسولین دیابت نوع یک را درمان نکرد، اما آن را از بیماری‌ای که اغلب به مرگ زودهنگام منتهی می‌شد، به بیماری قابل‌کنترل تبدیل کرد. با این حال، دسترسی به این داروی حیاتی همچنان در بخش‌هایی از جهان با محدودیت روبه‌روست.