کنفرانس مونیخ، نقطه آشکارساز واگرایی ناتو

به گزارش «راهبرد معاصر»؛ همان گونه که پیش بینی می شد، برگزاری کنفرانس امنیتی مونیخ به نقطه آشکارساز تصاعد بحران در دو سوی آتلانتیک تبدیل شد. روایتگری کلیشه ای سران ناتو در خصوص هم افزایی همیشگی و سنتی میان آمریکا-اروپا نه تنها در برهه کنونی رنگ باخته، بلکه قدرت وارونه نمایی ظاهری آن نیز از سوی اروپاییان وجود ندارد.

رئیس جمهورآمریکا مقامات تاثیرگذار کابینه  خود را به کنفرانس امنیتی مونیخ نفرستاد تا به اروپاییان اثبات کند باج خواهی وی از قاره سبز جدی تر از گذشته خواهد بود

با آغاز دومین دوره  ریاست‌ جمهوری دونالد ترامپ و تداوم شعار «اول آمریکا»، بسیاری از تحلیلگران معتقد بودند امسال "فضایی متفاوت" بر کنفرانس امنیتی مونیخ حاکم می شود. این در حالیست که به‌ گفته برگزارکنندگان، حدود ۶۰ رئیس دولت و حکومت و شمار قابل‌توجهی از شخصیت‌های بانفوذ امنیتی و نظامی از سراسر جهان در این نشست حضور داشتند.

هیئت اعزامی آمریکا که جی‌دی ونس، معاون رئیس‌جمهور و مارکو روبیو، وزیر خارجه آمریکا در رأس آن قرار داشتند، قطعا از ابتدای حضور در کنفرانس امنیتی قصد نداشتند سیگنال های همگرایی و پیوستگی در ناتو را به نظام بین الملل مخابره کنند.

رئیس جمهورآمریکا حتی مقامات تاثیرگذار کابینه  خود را به کنفرانس امنیتی مونیخ نفرستاد تا به اروپاییان اثبات کند باج خواهی وی از قاره سبز جدی تر از گذشته خواهد بود. ترامپ در ماه‌های اخیر بارها مدعی شد، اروپا در زمینه تجارت و هزینه‌های نظامی از آمریکا سوءاستفاده کرده است. ترامپ و همراهانش درکاخ سفید درصدد تثبیت همین گزاره مبنایی در کنفرانس امنیتی مونیخ هستند.

به عبارتی گویاتر، اینکه برخی تصور کنند در یک کنفرانس بین المللی، ممکن است نمادها و مصادیقی، ولو از سر مصلحت سنجی اعضای ناتو، در خصوص پیوستگی دو سوی آتلانتیک در نظام بین الملل مخابره شود کاملا غیرممکن است.

نکته دیگری که ترامپ در کنفرانس امنیتی مونیخ به دنبال آن بود و درآینده نیز خواهد بود، وادارسازی اروپاییان در خصوص پرداخت سهم دفاعی حداکثری به آمریکاست. ترامپ اکنون قصد دارد سهم هزینه‌های دفاعی متحدان را از حداقل دو درصد تولید ناخالص داخلی به پنج درصد برساند. برخی تحلیلگران مسائل دفاعی و امنیتی چنین درخواستی را مترادف با خیز ترامپ برای انحلال پیمان آتلانتیک شمالی یا بازسازی آن بر اساس متدها و الگوهایی ضد اروپایی قلمداد می کنند.

این درخواست در حالی مطرح می شود که آلمان به عنوان یکی از اعضای اصلی پیمان آتلانتیک شمالی هنوز نتوانسته حتی بودجه دفاعی خود در ناتو را به دو درصد تولید ناخالص داخلی خود افزایش دهد. این قاعده در خصوص دیگر اعضای پیمان ناتو نیز صادق است.

کشورهای اروپایی می گویند افزایش بودجه دفاعی آنها (آن هم به میزانی که ترامپ تعیین کرده است)، بر روی بودجه عمومی و وضعیت اقتصاد داخلی کشورهایشان تاثیر سختی خواهد گذاشت و نوعی ریاضت اقتصادی را به شهروندانشان تحمیل خواهد کرد. خروجی این ریاضت اقتصادی، خیزش علیه دولتهای اروپایی و میل روزافزون به فروپاشی اتحادیه اروپا و منطقه یورو خواهد بود؛ دقیقا همان خواسته ای که ترامپ و ایلان ماسک مدتهاست به دنبال آن هستند.

در نهایت اینکه ما نه تنها با تلاقی، بلکه با تعارض اهداف آمریکا و اروپا در کنفرانس امنیتی مونیخ مواجه بودیم. خروجی این کنفرانس امنیتی، قطعا برای متحدان اروپایی واشنگتن در نظام بین الملل مطلوب نبوده و بالعکس، نقطه آغاز منازعه ای پایدار در بطن پیمان آتلانتیک شمالی (ناتو)  محسوب می شود.