نیویورک تایمز: استراتژی و هدف ترامپ در تحریم ایران شکست می‌خورد
یک کارشناس برجسته آمریکایی در نیویورک تایمز به بررسی شکست تحریم‌های آمریکا علیه ایران پرداخت. 
به گزارش راهبرد معاصر، درحالی که دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا بعد از شکست اهداف خود در جنگ نظامی علیه ایران مجددا به گسترش تحریم‌ها روی آورده، روزنامه آمریکایی نیویورک تایمز در گزارشی به قلم جنیفر کاوانا، کارشناس آمریکایی، اعلام کرد که استراتژی ترامپ برای اعمال تحریم‌ها علیه ایران به اهداف مورد نظر خود نخواهد رسید.
وی افزود: اگرچه تحریم‌ها ممکن است فشار اقتصادی ایجاد کنند، اما ابزاری کُند اثر هستند و معمولاً نتایج سیاسی سریعی را که دولت آمریکا انتظار دارد، به همراه ندارند.
کاوانانا، مدیر تحلیل نظامی در اولویت‌های دفاعی واشنگتن، در این مقاله خود در نیویورک تایمز توضیح داد که تصمیم ترامپ در مورد ایران نشان دهنده الگویی تکرارشونده در سیاست نظامی اوست؛ جایی که تحریم‌ها به یکی از ابزارهای ترجیحی او تبدیل شده‌اند، که قبلاً علیه ونزوئلا و کوبا استفاده شده است.
این کارشناس آمریکایی تصریح کرد: در مورد ایران، دولت آمریکا قصد دارد اقتصاد ایران را خفه کند و تهران را مجبور به بازگشایی تنگه هرمز و پذیرش شرایط واشنگتن کند. با این حال، این استراتژی از یک نقص اساسی رنج می‌برد: شکاف بین انتظارات و واقعیت.
کاوانانا خاطرنشان می‌کند که تفاوت در ماهیت منافع برای هر طرف، یک عامل حیاتی است. برای ایران، جنگ یک مسئله وجودی است و آن را برای تحمل رنج طولانی مدت آماده می‌کند، اما ترامپ به دنبال یک پیروزی سریع و قاطع است - چیزی که محاصره نمی‌تواند برای او فراهم کند.
در ادامه این مقاله آمده است که محاصره ممکن است هزینه‌هایی را بر اقتصاد ایران تحمیل کند، اما ضربه‌ی سریع و قاطعی را که دولت ایالات متحده به دنبال آن است، وارد نخواهد کرد.
نویسنده این مقاله با مثال‌های تاریخی از استدلال خود پشتیبانی و اعلام کرد که در جنگ داخلی آمریکا (1861-1865)، محاصره‌ای که توسط آبراهام لینکلن، رئیس جمهور وقت ایالات متحده اعمال شد، اقتصاد جنوب را به شدت تضعیف کرد، اما جنگ را به سرعت پایان نداد و این جنگ چهار سال به طول انجامید. همچنین در جنگ جهانی اول (1914-1918)، محاصره آلمان توسط انگلیس باعث رنج عظیمی شد، اما آلمان را مجبور به تسلیم فوری نکرد.
او همچنین به تجربیات جدیدتر، مانند محاصره کوبا توسط ایالات متحده، که منجر به یک بحران انسانی بدون دستیابی به هیچ امتیاز سیاسی شد، و محاصره ونزوئلا، که نتوانست رژیم را تغییر دهد و در عوض منجر به تشدید خطرناک نظامی شد، اشاره می‌کند./تسنیم