«ترمیم تهدید» و «تمدید تحریم»؛ راهبردهای بایدن در قبال ایران

به گزارش راهبرد معاصر؛  سیاست امریکا در چارچوب مهار ایران است و در این استراتژی در چارچوب سیاستی که خود به آنها چماق و هویج می گویند سعی می کند از طرف هویج، ایران را مطمئن کند نسبت به اینکه بایدن یا دولت امریکا بدنبال حل منازعه است درصورتی که این چنین نیست. قبل از اینکه این دولت بیاید در دوره اوباما فعالیت های همه جانبه ای در این زمینه شروع شد و قبل از دوره اوباما هم سعی می کردند این القا را کنند که بدنبال حل منازعه هستند حال اینکه هیچگاه دنبال حل اختلاف نبودند و فقط از این ابزار بعنوان مهار و محدود کردن قدرت جمهوری اسلامی استفاده می کردند. در دوران آقای ترامپ کمتر روی بخش هویج اعتماد سازی کار می شد. یعنی زمانی که آقای پمپئو 12 شرط می گذاشت آقای ترامپ می گفت من حاضرم بلافاصله با ایران گفتگو را شروع کنم یعنی پیش شرطی ندارم. این از بخش اعتمادسازی بود اما ترامپ بیشتر فشار را روی بخش تهدید و چماق گذاشته بود و سعی می کرد تهدید را بیشتر انجام دهد.

در دوران جو بایدن قبل از این که به سمت اعتمادسازی برود به دنبال کاهش تنش و تطهیر آمریکا خواهد رفت. تطهیر از این بابت که نگاه امریکا عوض شده و امریکا بدنبال سیاست های دیوانه وار ترامپ نیست و یک دولت منطقی بر سرکار آمده است و دولتی که نمی خواهد جان ایرانی ها را با تحریم اقلام دارویی و مواد غذایی بگیرد. گام بعد اعتمادسازی برای این است اگر ایران دست به اقدام بزند حتماً طرف امریکایی به سمت کاهش تنش و حل اختلاف خواهد رفت. در رکن مقابل همزمان سعی می کنند از طرف چماق تحریم و تهدید را افزایش دهند. در بخش تحریم هیچ حوزه ای باقی نمانده که بتوانند تحریمها را بیشتر کنند ضمن اینکه دوره فشار حداکثری تحریم ها در اردیبهشت به پایان رسیده و تاثیر تحریم ها به شکل روز افزونی در حال کاهش است. البته تا سطحی این کاهش تاثیر متوقف خواهد شد. این طور نیست که تاثیر تحریم ها کاملاً از بین برود اما الان در سراشیبی کمتر شدن تاثیر تحریم ها هستیم. تهدید را هم سال گذشته با اقداماتی که اتفاق افتاد در خلیج فارس و قضیه عین الاسد تهدید طرف امریکایی بی اعتبار شد.

 بنابراین، دست بایدن ضعیف تر از قبل شده است اما بدین معنی نیست که امریکایی ها تسلیم خواهند شد. آنها قطعاً بدنبال ترمیم تهدید و تحریم هستند. در بخش تحریم سعی می کنند از ابزاری که  ترامپ به دست آنها داده استفاده کنند یعنی قاعده افزایش لایه های دیواره تحریم است. بدین معنا که ایران تحت تحریم های ثانویه ای هسته ای بوده و در دوران ترامپ این لایه ها افزایش یافته است. یعنی همان تحریم های ثانویه هسته ای تحت لوای تروریسم، موشکی و حقوق بشر و غیره به میزان لایه ها اضافه شود. تاثیر تحریم همان تاثیر است اما این تحریم ها مکرراً  کپی شده و پشت سر هم قرار داده شده تا اگر روزی آقای بایدن مجبور شد تحریم را بردارد این برداشتن تحریم بی تاثیر باشد. چرا که اگر تحریم های هسته ای را بردارد باز هم بانک مرکزی و بخش نفت نمی تواند صادرات و واردات آزادانه داشته باشد چون همان تحریم ها به اسم تروریسم در سرجای خود قرار دارد. همین طور تا آخر ادامه می یابد.

 بنابراین، استراتژی امریکا یک استراتژی بلندمدتی است که از سال 2009 به بعد عملیاتی شده  و برنامه ریزی برای آن داشتند و پیوسته در طول دوره اوباما بعد از برجام و در دوران آقای ترامپ سعی کردند این استراتژی را دارای جزئیات بیشتری کنند و گسترش دهند و به این سادگی نگاه طرف امریکایی تغییر نمی کند.

چین هم استراتژی مشابهی دارند اما ممکن است شدت تنش با طرف چینی اندکی کاسته شود ولی استراتژی و سیاست گذاری همین سیاست گذاری فعلی است و احتمال دارد به گام های بعدی بروند و حوزه های تنش را افزایش دهند. شدت جنگ تعرفه ممکن است بنا به منافع امریکا اندکی کم شود اما حوزه های تنش از حوزه مالی به حوزه های دیگر از جمله حوز های سخت گسترش یابد. استراتژی امریکا در قابل چین استراتژی ثابتی است که از دوران اوباما بدنبال انجام آن بودند اما بخاطر این که در خاورمیانه و غرب آسیا زمین گیر شدند و نتوانستند نظم مورد نظر خود را اعمال کنند فرصت پیدا نکردند و  به طرف چین توجه خود را متمرکز کنند. برای همین است که عجله دارند هر چه سریع تر وضعیت غرب آسیا را به نحوی که مورد نظر امریکا است نظم دهند تا بتوانند هر چه سریع تر به طرف چین بروند.