دستور ویژه وزیر آموزش و پرورش برای پیگیری حقوق دانش‌آموزان سنندجی عزل مدیر آموزش و پرورش ری درپی پرونده تعرض به دانش‌آموزان جزئیاتی از پرونده تعرض یک معلم به دانش‌آموزان در شهر ری نیسان آبی رکورد دار واژگونی در روز‌های بارانی/جایگزینی گاردریل‌ها با نیوجرسی در بزرگراه‌های پایتخت اصلاح آیین‌نامه تغذیه دانشجویان/اختصاص ۴ همت به حوزه تغذیه پلیس: آزارگر زنان تهرانی دستگیر شد + عکس متهم توقیف ۱۱ فروند قایق شوتی حامل سوخت قاچاق در خلیج فارس واریزی حقوق معلمان و فرهنگیان با احکام جدید / میزان افزایش حقوق معلمان آسمانی ابری تا نیمه ابری برای تهران تا ۵ روز آینده تمدید مهلت ثبت‌نام در آزمون‌های ورودی مدارس استعداد‌های درخشان و نمونه دولتی بارش باران در اغلب استان‌ها تا اواسط هفته کشف توله شیر وحشی و مار‌های پیتون و کبری در یکی از مناطق مسکونی تهران + عکس رئیس سازمان محیط‌زیست: پروژه قانونی به نام ‎ «پتروشیمی میانکاله» وجود ندارد بیماری‌هایی که مانع سفر حج هستند ماجرای حضور زن نیمه برهنه در بانک اصفهان چه بود؟

رازهای ناسا در فضا

به رغم هزینه کردن بیش از ۱۰۰ میلیون دلار برای تلاش‌های ضد آلودگی در دهه ۱۹۶۰، پروتکل پس از بازگشت ماموریت آپولو مملو از خطا‌هایی بود که از دید عموم پنهان ماندند. برای مثال، محفظه فلزی براقی که آرمسترانگ و خدمه از آن به بیرون نگاه می‌کردند، بیشتر جنبه نمایشی داشت.
تاریخ انتشار: ۰۰:۴۱ - ۲۴ خرداد ۱۴۰۲ - 2023 June 14
کد خبر: ۱۸۹۲۳۹

به گزارش راهبرد معاصر؛ پژوهشی که در «دانشگاه جورج‌تاون» (Georgetown University) انجام شده است، نشان می‌دهد که این تلاش‌های ناسا برای محافظت از سیاره زمین در برابر هرگونه عامل بیماری‌زا احتمالی در سفر به ماه، احتمالا بیهوده بوده‌اند!

«داگومار دگروت» (Dagomar Degroot)، پژوهشگر ارشد این پروژه گفت: پروتکل قرنطینه آپولو تا اندازه‌ای که پیشتر ناشناخته بود، احتمالا به مشکلات متعدد مهار آلودگی دچار بوده است که اگر میکروارگانیسم‌های قمری واقعا وجود داشتند، احتمالا بیوسفر زمین را در معرض آلودگی قرار می‌داد.

اگرچه ناسا آن شکست را محاسبه کرده بود، اما وجود نداشتن میکروارگانیسم‌های قمری، یک شانس بزرگ به شمار می‌رفت. ناسا از این خطر خبر داشت و می‌دانست ماه ممکن است میزبان میکروب‌های بیگانه باشد که می‌توانند زمین را با تخریب زیستی یا تب قمری ویران کنند. چنین تهدید‌های غیر قابل کشفی می‌توانند عامل پایان یافتن جهان باشند. با وجود این، دانشمندان از این موضوع نیز خبر داشتند که احتمال وجود حیات میکروبی روی ماه بسیار اندک است.

دگروت استدلال می‌کند که به رغم هزینه کردن بیش از ۱۰۰ میلیون دلار برای تلاش‌های ضد آلودگی در دهه ۱۹۶۰، پروتکل پس از بازگشت ماموریت آپولو مملو از خطا‌هایی بود که از دید عموم پنهان ماندند. برای مثال، محفظه فلزی براقی که آرمسترانگ و خدمه از آن به بیرون نگاه می‌کردند، بیشتر جنبه نمایشی داشت.

ده‌ها میلیون نفر به یک مرکز قرنطینه پیشرفته موسوم به «آزمایشگاه دریافت قمری» (LRL) انتقال یافتند که در آنجا برخی از تجهیزات استریل‌کننده، ترک خورده یا در حال ذوب شدن بودند. لباس‌های فضانوردان نیز نشت کرده بودند و همه طرف‌های دخیل در ماموریت به زودی متوجه شدند که گرد و غبار ماه همه جا وجود دارد و تمیز کردن آن غیرممکن است. /خبر آنلاین

کلمات کلیدی: ناسا فضا ماه
مطالب مرتبط
ارسال نظر