۳ نکته درباره بازی اروپا با «مکانیسم ماشه»

به گزارش «راهبرد معاصر»؛ روزهای اخیر تروئیکای اروپایی (آلمان، انگلستان و فرانسه) بر شدت تهدیدات خود علیه کشورمان با محوریت فعال سازی مکانیسم ماشه افزوده اند. در این راستا، اروپایی ها مدام تهدید می کنند اگر ایران اصول مطلوب آنها نظیر ازسرگیری همکاری با آژانس بین المللی انرزی اتمی و بازرسان آن را مد نظر قرار ندهد، باعث فعال سازی مکانیسم ماشه علیه تهران و بازگشت سیل قابل توجهی از تحریم‌های پیش از دستیابی به توافق برجام علیه کشورمان خواهد شد و البته که ایران نیز زیر بند هفتم منشور ملل متحد خواهد رفت (غربی ها با استناد به این بند، ایران را تهدید به حمله نظامی گسترده می کنند).

هم زمان با مواضع سیاسی تند و تهاجمی اروپایی ها علیه ایران، شاهد سیلی از فضاسازی های رسانه‌ای و تبلیغاتی علیه کشورمان هستیم. با وجود این، دست کم به سه دلیل عمده و راهبردی فعال سازی مکانیسم ماشه از سوی اروپایی‌ها علیه ایران، بایستی صرفاً به مثابه بازی تبلیغاتی درنظر گرفته شود که قدرت اثرگذاری چندانی ندارد:

اروپایی ها به تعامل با ایران نیاز دارند و البته که آنها به هیچ عنوان خود را در موقعیت ماجراجویی علیه تهران نمی بینند

نخست، اینکه ایده اصلی و پشت پرده فعال شدن مکانیسم ماشه علیه ایران این است، کشورمان را از حمله نظامی بترسانند و رقبا و دشمنان کشورمان، ایران را به زعم خود در مسیری قرار دهند که مطلوب غرب و این در حالی است که تجاوز نظامی به ایران در قالب جنگ تحمیلی رزیم صهیونیستی انجام شد و جمهوری اسلامی نیز توانایی های خود را در تنبیه متجاوز و بیچاره کردن آن ها پیش چشم جهانیان قرار داد. حال اینکه اروپایی‌ها ایران را تهدید به موضوعی می کنند که پیش تر محقق شده بود و ارزش اهرم مکانیسم ماشه تا قبل از تجاوز نامشروع به ایران بوده، عجیب و بی‌معنی است.

دوم، اینکه فعال شدن مکانیسم ماشه از سوی اروپایی ها علیه ایران در نوع خود حامل چالش ها و خسارت های جدی برای اروپایی ها خواهد بود. آنها با این حرکتشان، خود را به کل از مسیر تعامل با ایران اخراج خواهند کرد. از یاد نبریم، یکی از دغدغه های اصلی غربی ها این است که کشورمان توانسته به تدریج، به قدرت واقعی در منطقه غرب آسیا تبدیل شود و این موضوع حوزه منافعشان را به شدت محدود کرده است.

از این رو، اروپایی ها به تعامل با ایران نیاز دارند و البته که آنها به هیچ عنوان خود را در موقعیت ماجراجویی علیه تهران نمی بینند. آنها متوجه شده اند در جریان تجاوز اخیر آمریکا و رژیم اشغالگر قدس به کشورمان، خسارت دیدند. از این رو، باز نگه داشتن فضای دیپلماسی با ایران را اولویت راهبردی برای خود می بینند. با وجود این، پیش چشم افکار عمومی جهان به نحوی رفتار می کنند که گویی دستِ برتر را در مواجهه با ایران دارند و با تهدیدِ فعال‌سازی مکانیسم ماشه می توانند ایران را در مسیری قرار دهند که مطلوبشان است.

سوم، اینکه بسته شدن فرصت دیپلماسی با ایران چالش های جدی برای غرب ایجاد می کند. غربی‌ها هنوز هیچ درک روشنی از اینکه ذخیره 400 کیلوگرم اورانیوم غنی شده 60 درصدی ایران کجاست، ندارند. در عین حال نمی دانند روند فعالیت های هسته ای ایران پس از جنگ تحمیلی اخیر و حمله به سایت های هسته ای کشورمان چگونه است.

به همین دلیل بسیاری از تحلیلگران مسائل راهبردی و حتی دولتمردان غربی نظیر جو بایدن، رئیس جمهور سابق آمریکا و جیک سالیوان، مشاور امنیت ملی سابق این کشور به صراحت می گویند تجاوز اخیر به ایران عقبگردی بزرگ در پرونده این کشور برای آمریکا و غربی ها بوده است. در این فضا، اگر مکانیسم ماشه علیه ایران فعال شود، سطح ابهام غربی ها علیه کشورمان چند برابر خواهد شد و این سناریو به هیچ عنوان در راستای منافع آنها نیست. از این رو، آن طرفی که در اصل به دنبال فعال نشدن مکانیسم ماشه است و هزینه های این اقدام به نسبت منافع برایش بیشتر است، غربی ها هستند، نه ایرانی که تجربه تجاوز نظامی به خاک خود داشته، عزتمندانه از خود دفاع کرده و سال های گذشته و اخیر نیز با سیلی از تحریم های غیرقانونی غرب مواجه بوده است.