اعتراضات آمریکا و استانداردهای دوگانه

به گزارش «راهبرد معاصر»؛ در سالگرد مراسم تحلیف دونالد ترامپ به عنوان رئیس جمهور آمریکا، خیابان‌های این کشور بار دیگر صحنه اعتراضاتی گسترده، اما این بار در بستری پرتنش‌تر و به شدت تجزیه طلبانه شده است. این مناسبت به جای اینکه فرصتی برای ارزیابی کارنامه یک ساله حکومتداری ترامپ باشد، به بحرانی عمیق با استفاده از زور، محدودیت‌ اختیارات دولت فدرال و دوگانگی مواضع آمریکا چه در داخل و چه در بُعد بین‌المللی مواجه شده است.

ابعاد گسترده‌تر این اعتراضات از بستر سیاسی گسترده‌تر که با افزایش محدودیت‌ها بر آزادی‌های مدنی مشخص می‌شود، جدایی‌ناپذیر است

در هفته‌های منتهی به سالگرد تحلیف و همزمان با آن، مینیاپولیس شاهد مجموعه‌ای از تحولات بود که جنجال بزرگ سوءاستفاده‌های پلیس فدرال و سازمان‌های مهاجرتی را دوباره در کانون توجه قرار داده است. کشته شدن الکس پریتی، پرستار ۳۷ ساله در جریان اعتراضات به افزایش حضور نیروهای اداره مهاجرت به نقطه عطفی جدید در شهری تبدیل شد که هنوز از زخم‌های قبلی رنج می‌برد. پریتی که در بخش مراقبت‌های ویژه بیمارستان کار می‌کرد، به وسیله مأموران فدرال به ضرب گلوله کشته شد، پیش از آنکه فیلم‌های ویدئویی و تحلیل‌های مستقل اساساً روایت های حادثه را نقض کنند.

چند روز پیش رنه نیکول گود، زنی ۳۷ ساله نیز به وسیله مأموران فدرال در همان شهر کشته شد. دستگیری پسری پنج ساله در عملیاتی که پدرش را هدف قرار می‌داد، پس از انتشار ویدئوهایی که کودک را در حال وحشت پس از بیرون آوردن از مهدکودک و بازداشت به وسیله مأموران اداره مهاجرت نشان می‌داد، خشم مردم را برانگیخت. این سلسله حوادث اعتراضاتی را برانگیخت که از مینیاپولیس به شهرهای دیگر گسترش یافت و باعث تعطیلی فروشگاه‌ها، تحصن‌ها و تظاهرات در محکومیت امنیتی کردن اوضاع شد.

واکنش دولت آمریکا از الگویی پیروی کرد که برای ترامپ آشناست؛ همان دفاع بی‌قید و شرط از نیروهای امنیتی، اتهام تحریک و آشوب علیه معترضان و مسئولان محلی و رد یا کم‌اهمیت جلوه دادن شواهد عینی. در این زمینه مسئولان، آموزش افسران را عالی توصیف کردند و آنها را «قربانی» اعتراضات مردم جلوه دادند، در حالی که صحنه‌هایی از استفاده از گلوله جنگی علیه مردم یا در موقعیت‌هایی که هیچ تهدید قریب‌الوقوعی وجود نداشت، دیده می‌شود.

این رویکرد، تنش‌ها میان دولت فدرال و مسئولان محلی را به ویژه در ایالت‌هایی که به وسیله دموکرات‌ها مدیریت می‌شوند، افزایش داد. درخواست‌ها برای تحقیقات محلی مستقل در زمینه حوادث نشان‌دهنده بحران عمیق اعتماد به بی‌طرفی دولت فدرال است؛ به ویژه هنگامی که خودشان در وقایع مورد بررسی دخیل هستند. علاوه بر این، مداخله قوه قضائیه فدرال برای وادار کردن دولت به حفظ شواهد، نشان دهنده آگاهی اولیه قضایی از خطرات سرکوب یا تغییر شکل سیاسی حقایق و نیز دستکاری رویدادها برای خدمت به روایت رسمی دولت است.

ابعاد گسترده‌تر این اعتراضات از بستر سیاسی گسترده‌تر که با افزایش محدودیت‌ها بر آزادی‌های مدنی مشخص می‌شود، جدایی‌ناپذیر است. فراتر از موضوعات مهاجرت و استفاده از زور، این تحولات با سایر سیاست‌های بحث‌برانگیزی که بر آزادی مطبوعات و دسترسی به اطلاعات تأثیر می‌گذارند، تلاقی دارند. این تصویر پیچیده، تصور را تقویت می‌کند که دولت ترامپ تمایل دارد ابزارهای کنترل و سرکوب داخلی را حتی به قیمت از دست دادن «ارزش‌های قانون اساسی و دموکراتیک» گسترش دهد؛ ارزش هایی که مدت‌هاست به عنوان جوهره مدل آمریکایی ارائه و در این پوشش مردم کشته، دیگران آواره شده‌اند و کشورها در معرض اشکال مختلف استعمار قرار گرفته‌اند.

قابل توجه‌ترین تناقض در لفاظی‌های خارجی همزمان با بحران داخلی نهفته است. در حالی که دولت ترامپ با انتقادات داخلی به دلیل کشتار مردم، دستگیری یک کودک و استفاده از زور علیه معترضان روبروست، همچنان جمهوری اسلامی ایران را به استفاده از خشونت علیه معترضان متهم می‌کند و این را دستاویز و بهانه ای سیاسی برای افزایش تنش یا حتی مداخله نظامی قرار می‌دهد. این تشابه از نظر نخبگان سیاسی و رسانه‌ای پنهان نمی‌ماند، زیرا نشان‌دهنده استانداردی دوگانه است؛ اینکه آنچه در خارج از آمریکا محکوم و مورد سوءاستفاده سیاسی قرار می‌گیرد، در داخل توجیه یا انکار می‌شود.

اعتراضات همزمان با سالگرد تحلیف ترامپ، نشانه‌ای از فرسایش اعتماد بین بخش‌های وسیعی از جامعه آمریکا و دولت فدرال است. در اصل، اعتراضات این سؤال بی‌پاسخ را مطرح می‌کند که دولت تا چه حد می‌تواند دستگاه امنیتی خود را گسترش دهد و همزمان خود را در بُعد جهانی به عنوان حامی حقوق بشر و دموکراسی تلقی کند، در حالی که اقداماتش بارها نشان می‌دهد صرفاً از وقایع به نفع خود سوءاستفاده می‌کند.

این سوءاستفاده گاهی اوقات شامل مداخلات امنیتی و اطلاعاتی واقعی در کشورهای دیگر و حتی استفاده از سلاح‌های آمریکایی علیه معترضان داخلی می‌شود، اما پس از آن در زمینه انسانیت، آزادی و سایر شعارهای نخ‌نما شده سخنران پراکنی می‌کند.