چین و سیاست ابهام تاکتیکی در قبال تایوان

به گزارش «راهبرد معاصر»؛ مقام های غربی همچنان به مداخله گرایی مزمن و دامنه دار خود در شرق آسیا ادامه می دهند. تایوان، مانیل، شبه جزیره کره، دریای چین جنوبی، تبت و هنگ کنگ و حتی برخی نقاط محصور در اقیانوس آرام به کانون های بازی مداخله گرایانه و خطرناک واشنگتن علیه پکن تبدیل شده است. در مقابل، چینی ها تلاش می کنند از سویی مؤلفه های بازدارندگی را در تایوان تقویت و از سوی دیگر، سیاست ابهام تاکتیکی را در قبال تحولات جاری در حیاط خلوت خود دنبال کنند. 

این سیاست معطوف به سردرگم کردن مثلث انگلیس-آمریکا-استرالیا و به دنبال آن، ایجاد گره های کور در محاسبات منطقه ای بازیگرانی مانند ژاپن و کره جنوبی است.

شی‌جین پینگ، رئیس جمهور چین بارها وعده داده است موضوع تایوان را حل خواهد کرد. با وجود این، چینی ها راهبرد و تاکتیک معینی را در این زمینه اعلام نکرده اند

چینی ها با اعزام 62 جت جنگی به جزیره تایوان و شبیه سازی جنگ با تایپه در چندین مرحله، اوج قدرت بازدارندگی خود را در قبال هرگونه منازعه به نمایش گذاشتند. با وجود این، در مرحله اقدام کماکان محتاطانه رفتار می کنند.

 
صورت مسئله این است، بازیگران غربی در برابر معمای بزرگی قرار گرفته اند؛ اینکه پکن نسبت میان مؤلفه های بازدارندگی و اقدام را در سیاست امنیتی خود (در قبال تایوان و دیگر مناطق بالقوه منازعه) چگونه تعریف می کند؟ آیا چینی ها در این زمینه مطابق پیش بینی اتاق های فکر و نهادهای امنیتی آمریکا و اروپا پیش می روند یا دست به بازی غافلگیرکننده خواهند زد؟

 
شی‌جین پینگ، رئیس جمهور چین بارها وعده داده است موضوع تایوان را حل خواهد کرد. با وجود این، چینی ها راهبرد و تاکتیک معینی را در این زمینه اعلام نکرده اند. اتاق های فکر در پنتاگون و وزارت امور خارجه آمریکا مدعی هستند، چین  تا سال ۲۰۲۷ میلادی جنگ در تایوان کلید خواهد زد؛ اما احتمال دارد پکن به جای حمله نظامی آشکار وهمه جانبه، تنها فعالیت‌های نظامی خود را در این مناطق افزایش دهد.

چینی ها هرگز پرده از تصمیم خود در قبال تایوان بر نداشته اند و با تقویت مؤلفه ابهام در اردوگاه غرب، بخش اعظمی از بازی فرامتن در شرق آسیا را مدیریت می کنند. پکن به وضوح نسبت به راهبرد کلان غرب مبنی بر خلق گره های کور راهبردی در محیط پیرامونی خود (با هدف جلوگیری از تحقق هژمونی اقتصادی چین ) آگاه است.

 
در چنین شرایطی پیش بینی پذیری و حرکت در پازل آینده نگاری غرب در شرق آسیا، دو خط قرمز پکن درمواجهه با آمریکا به شمار می رود. چینی ها به وضوح می دانند مناقشه بر سر تایوان قرار نیست به زودی پایان یابد، زیرا واشنگتن و شرکایش در شرق آسیا، یعنی کانبرا، سئول و توکیو بحران سازی در اطراف چین را به راهبردی مشترک و مستمر تبدیل کرده اند.

 
با وجود این، چینی ها مراقب هستند موضوع تایوان به گره کوری در محیط پیرامونی پکن مبدل نشود. در این راستا، شی و اطرافیانش آدرس های دقیقی به طرف آمریکایی در زمینه مرز و نسبت اقدام و بازدارندگی در حوزه پیرامونی خود مخابره نمی کنند. خلق این ابهام پایدار همان چیزی است که پکن در مدیریت منازعه  با واشنگتن به آن نیاز دارد.